“Në ditën e parë të shkollës, kur hapet dera e klasës, duket sikur hapet edhe një derë drejt së ardhmes.”
Ka disa mëngjese që nuk ngjajnë me të tjerët. Mëngjesi i parë i shkollës është një prej tyre, sepse në ajër përzihen emocionet e një fillimi të ri: zërat e fëmijëve, hapat e vegjël, çantat e mbajtura fort në duar dhe sytë kureshtarë që kërkojnë të zbulojnë një botë ende të panjohur. Përpara tyre është një derë e zakonshme, por pas saj nis një udhëtim që nuk është aspak i zakonshëm; aty do të takohen për herë të parë me shkronjat, numrat, librat dhe historitë, do të bëjnë miq, do të provojnë gëzimin e suksesit, do të njohin vështirësinë e gabimit dhe, mbi të gjitha, do të nisin të zbulojnë veten.
Shkolla nuk është vetëm një ndërtesë ku përcillen njohuri. Ajo është hapësira ku mendja mëson të mendojë, ku karakteri fillon të formohet dhe ku fëmija kupton se të jetosh do të thotë edhe të bashkëjetosh me të tjerët. Dija nuk është thjesht një grumbull informacioni që ruhet në kujtesë; ajo është një dritë që e zgjeron horizontin dhe i jep njeriut mundësinë të shohë përtej asaj që ka përpara syve. Sa më shumë mëson, aq më shumë kupton se bota nuk ka vetëm përgjigje, por edhe pyetje që kërkojnë një jetë të tërë për t’u kuptuar.
Në këtë udhëtim, mësuesi është më shumë se ai që jep mësim. Ai është njeriu që shpesh sheh një mundësi aty ku fëmija ende sheh vetëm pasiguri. Me durimin, fjalën dhe besimin e tij, ai nuk formon vetëm nxënës, por ndez ëndrra. Një fjalë e thënë në kohën e duhur, një inkurajim i vogël ose një besim i dhënë një fëmije mund të bëhet kujtim për gjithë jetën, sepse ndonjëherë një njeri nuk ka nevojë që t’i tregosh sa larg mund të shkojë; ka nevojë vetëm që dikush t’i thotë: “Ti mundesh.”
Edhe prindërit e përjetojnë këtë ditë me një emocion të veçantë. Ata shohin fëmijën e tyre të hedhë hapin e parë drejt një bote më të madhe dhe, në atë çast, kuptojnë se koha nuk pret askënd. Dje e mbanin për dore për ta mësuar të ecte; sot e lëshojnë atë dorë për ta mësuar të ecë vetë. E ardhmja nuk ndërtohet menjëherë, por gur pas guri, ditë pas dite, me dije, edukim, punë, vullnet dhe dashuri. Çdo mësim, çdo gabim, çdo përpjekje dhe çdo fitore bëhen pjesë e themelit mbi të cilin një ditë do të ngrihet jeta e tyre.
Vitet do të kalojnë dhe fëmijët do të rriten. Uniformat do të ndërrohen, librat do të mbyllen dhe bankat e para do të mbeten pas, por ajo që është mbjellë në ato vite do të vazhdojë të jetojë në karakterin, në ëndrrat dhe në zgjedhjet e tyre. Sepse fëmijëria është toka ku hidhen farat e së ardhmes dhe shkolla është një prej vendeve ku ato fara marrin dritën e parë. Ndoshta nuk do ta shohim menjëherë pemën, por çdo fjalë e mësuar, çdo vlerë e kultivuar dhe çdo ëndërr e ushqyer është një degë që rritet drejt së nesërmes.
Prandaj, dita e parë e shkollës është shumë më tepër se fillimi i një viti mësimor. Është një rit kalimi nga bota e vogël e fëmijërisë drejt një bote gjithnjë e më të madhe; është çasti kur një fëmijë fillon të kuptojë se jeta nuk i jep gjithçka të gatshme, por i kërkon të mësojë, të provojë, të gabojë, të ngrihet dhe të ecë përsëri. Dhe pikërisht në atë çast të thjeshtë, kur një dorë e vogël shtyn derën e klasës, mund të hapet një horizont i tërë.
Sepse çdo klasë që mbushet me fëmijë nuk është thjesht një dhomë ku mësohet. Është një vend ku formohen mendje, karaktere dhe ëndrra. Është një dritare nga e cila e ardhmja fillon të shihet, edhe pse ende nuk ka ardhur.
Dera e klasës hapet sot, por ajo që kërkon të hapet përmes saj është e nesërmja.
