Gruaja mbi pesëdhjetë vjeç nuk është duke u larguar nga jeta; ajo, më në fund, ka filluar ta jetojë atë sipas vetes.
Në këtë moshë, qetësia nuk është dorëzim, por rezultat i një lufte të gjatë me veten, me pritshmëritë e të tjerëve dhe me frikën se mos nuk mjafton. Ajo nuk ka më nevojë të shpjegojë çdo zgjedhje. Nuk kërkon leje për të qenë ajo që është. Ka mësuar se liria fillon pikërisht aty ku pushon nevoja për t’u pëlqyer të gjithëve.
Ajo është e bukur në një mënyrë tjetër. Bukuria e saj nuk matet më vetëm me fytyrën, por me mënyrën si ecën, si mendon, si hesht, si qesh dhe si largohet nga ajo që ia cenon paqen. Në sytë e saj ka kujtime, humbje, dashuri, zhgënjime dhe fitore. Prandaj shikimi i saj ka thellësi.
Mendimi i saj është më i pjekur dhe më i lirë. Ajo nuk beson më çdo fjalë, por as nuk ka humbur aftësinë për të besuar. Thjesht ka mësuar të dallojë njerëzit që i japin shpirtit dritë nga ata që ia shterojnë energjinë.
Dhe çuditërisht, pikërisht tani, ëndrrat mund të bëhen më të mëdha se kurrë.
Sepse ajo nuk ëndërron më për t’u bërë dikush tjetër. Ëndërron të bëhet gjithnjë e më shumë vetvetja. Të udhëtojë, të krijojë, të shkruajë, të dashurojë, të qeshë pa arsye, të nisë nga e para kur ta ndiejë të nevojshme. Ajo e di se mosha nuk i mbyll dyert; ndonjëherë thjesht e mëson njeriun cilat dyer nuk ia vlen më t’i hapë.
Gruaja mbi pesëdhjetë vjeç është një kështjellë.
Jo sepse është e paarritshme, por sepse tashmë e njeh vlerën e mureve të saj. Ka bedenat e forta të vetëdijes, kufijtë e dinjitetit dhe portat që hapen vetëm për ata që dinë të hyjnë me respekt.
Ajo ende dashuron. Ndoshta më thellë se më parë. Por nuk dashuron më nga frika e vetmisë. Dashuron sepse dëshiron. Dhe ky është ndryshimi mes nevojës dhe zgjedhjes.
Ajo nuk ka ardhur në këtë moshë për t’i dhënë llogari kohës. Ka ardhur për ta përdorur atë.
Sepse pesëdhjetë vjeç nuk janë fundi i rinisë së shpirtit. Janë fillimi i një pjekurie ku njeriu më në fund kupton se jeta nuk matet me vitet që kanë kaluar, por me sa e vërtetë ka qenë mënyra si i kemi jetuar ato.
Dhe gruaja që e ka kuptuar këtë nuk plaket.
Ajo thellohet.
