Ka njerëz për të cilët profesioni është thjesht një zgjedhje jete dhe ka të tjerë që, me kalimin e viteve, e kthejnë profesionin në një mënyrë të të qenit. Dr. Gramozit i përket kjo e dyta. Historia e tij nis në Berat, qytetin ku u rrit dhe ku hodhi hapat e parë drejt një rruge që më pas do ta çonte shumë më larg se kufijtë e qytetit të tij.
Mjekësia nuk do të ishte për të vetëm një profesion, por një udhëtim i gjatë në kërkim të dijes, përgjegjësisë dhe përsosjes. Në vitet e formimit profesional ai do të ndërtonte një profil të gjerë, duke marrë disa specializime dhe duke ndjekur edhe specializime jashtë vendit, duke e zgjeruar vazhdimisht horizontin e tij profesional.
Çdo specializim do të bëhej një tjetër gur në themelin e një karriere të ndërtuar jo me nxitim, por me punë dhe përkushtim. Një pjesë e rëndësishme e kësaj rruge do të lidhej me mjekësinë ushtarake, një fushë ku kërkohet jo vetëm dije e thellë profesionale, por edhe disiplinë, vendimmarrje dhe aftësi për të përballuar situata ku përgjegjësia njerëzore merr një peshë të veçantë. Si mjek ushtarak, ai do të punonte në Spitalin Ushtarak, një institucion që për shumë vite ka qenë një nga qendrat e rëndësishme të mjekësisë shqiptare dhe ku përvoja profesionale fitohet shpesh përmes rasteve, përgjegjësive dhe përballjes së drejtpërdrejtë me sfidat e profesionit. Por rruga e tij nuk do të ndalej aty. Me kalimin e viteve, përvoja e fituar në sistemin publik dhe ushtarak do të merrte një tjetër dimension në sektorin privat, ku sot vazhdon të ushtrojë profesionin e mjekut.
Paralelisht me praktikën klinike, Dr. Gramozi ka zgjedhur të mbajë edhe një tjetër përgjegjësi të rëndësishme: atë të pedagogut. Sepse mjeku që ka kaluar vite duke mësuar, herët a vonë përballet me nevojën për t’ua përcjellë dijen të tjerëve. Në auditor, përballë studentëve, përvoja nuk mbetet vetëm kujtim i një karriere, por shndërrohet në mësim, në këshillë dhe në një mënyrë për të formuar mjekët e së ardhmes. Kështu, jeta profesionale e Dr. Gramozit duket sikur ecën në disa drejtime njëkohësisht: mjeku që trajton dhe kujdeset për pacientin, profesionisti që vazhdon të mësojë, pedagogu që përcjell dijen dhe njeriu që mbetet gjithmonë përballë përgjegjësisë më të madhe të këtij profesioni — jetës së tjetrit. Në këtë rrugëtim ka edhe një dimension tjetër, më intim dhe më njerëzor.
Pranë tij është bashkëshortja, Age, gjithashtu mjeke, një grua që e njeh nga afër jo vetëm njeriun, por edhe botën në të cilën ai ka zgjedhur të jetojë: orët e gjata, përgjegjësinë, lodhjen, përkushtimin dhe atë telefonatë që mund ta ndërpresë çdo mbrëmje për një pacient. Dy njerëz të së njëjtës botë profesionale, të lidhur jo vetëm nga jeta familjare, por edhe nga një gjuhë e përbashkët që vetëm ata që kanë veshur bluzën e bardhë mund ta kuptojnë plotësisht. Sot, kur pas tij qëndrojnë vite pune, specializime, përvoja në mjekësinë ushtarake, puna në Spitalin Ushtarak, angazhimi në spitalin privat dhe përvoja akademike si pedagog, rrugëtimi i Dr. Gramozit nuk mund të matet vetëm me titujt që mbajnë emrat e tij.
Sepse një karrierë mjekësore nuk është vetëm ajo që shkruhet në një CV. CV-ja mund të tregojë specializimet, institucionet dhe vitet e punës, por nuk mund të tregojë gjithçka. Nuk tregon ankthin e një familjeje që pret një përgjigje, heshtjen e një pacienti përpara një vendimi, apo lehtësimin e një njeriu kur kupton se është në duart e dikujt që di çfarë bën. Dhe ndoshta pikërisht aty qëndron kuptimi më i vërtetë i një jete të kaluar në mjekësi: jo te numri i viteve, as te titujt, por te gjurma që një mjek lë te njerëzit. Dr. Gramozi është një nga ata profesionistë për të cilët rrugëtimi nuk përfundon me atë që është arritur deri sot. Sepse në mjekësi, sa më shumë mëson, aq më shumë kupton se sa shumë mbetet ende për t’u mësuar.
Dhe ndoshta kjo është arsyeja pse, pas kaq vitesh, ai vazhdon të jetë njëkohësisht mjek dhe pedagog: sepse disa profesione nuk të lejojnë të thuash kurrë “mjafton”. Të kërkojnë të vazhdosh. Të mësosh. Të japësh. Të jesh aty. Dhe në fund të një karriere të gjatë, kur të gjithë titujt mbeten pas emrit dhe vitet kthehen në kujtime, ajo që mbetet më e rëndësishme është shumë më e thjeshtë: një jetë e përdorur për t’u shërbyer të tjerëve.
RUDINA PAPAJANI
