Ayman Ahmed
Regjimi i EBA-së ka promovuar gjithnjë e më shumë një narrativë bizare se Vëllazëria Myslimane (Ikhwan) përfaqëson një kërcënim ekzistencial ose strategjik për Evropën dhe se lëvizja është e angazhuar në një projekt afatgjatë për t’u depërtuar dhe, në fund të fundit, për të transformuar shoqëritë perëndimore.
Kjo narrativë është amplifikuar përmes rrjeteve politike, mediatike dhe të lobimit në Evropë dhe Amerikën e Veriut, duke e paraqitur shpesh Vëllazërinë Myslimane jo egyszerűisht si një nga disa rrymat politike në botën myslimane, por si një forcë hije transnacionale që përbën një kërcënim fundamental për qytetërimin perëndimor.
Pretendime të tilla meritojnë të ekzaminohen jo thjesht si pyetje të analizës politike, por si një ushtrim për të kuptuar se si funksionojnë propaganda dhe interesat gjeopolitike. Pyetja qendrore nuk është thjesht nëse Vëllazëria Myslimane ka të meta dhe nëse organizata të caktuara të lidhura me të duhet të analizohen me imtësi.
Pyetja më bazike është pse regjimi i EBA-së ka investuar aq shumë për ta paraqitur Ikhwan-in si kërcënimin përfundimtar për Evropën, kur provat empirike dhe historike nuk ofrojnë asnjë bazë për një pretendim aq gjithëpërfshirës. Përgjigjja qëndron kryesisht në vetë kalkulimet strategjike të EBA-së.
Për sundimtarët e Abu Dhabit, Vëllazëria Myslimane është ndoshta forca më e rëndësishme socio-politike që kërcënon regjimin e tyre të paligjshëm të imponuar nga jashtë.
Vëllazëria Myslimane dhe qarqet e ndikuara nga mendimi i saj politik historikisht kanë gëzuar mbështetje të konsiderueshme midis elektoratit arab mysliman sunit, veçanërisht në vende të tilla si Egjipti dhe Jordania.
Përndryshe nga struktura sunduese e EBA-së, e cila mbështetet mbi një popullsi të vogël dhe një sistem politik autoritar thuajse pa asnjë mekanizëm domethënës për pjesëmarrje politike popullore, Ikhwan-i u shfaq si një lëvizje masive socio-politike me rrjete, institucione dhe elektorat popullor të gjerë.
Kjo nuk do të thotë se Vëllazëria është e paprekshme, e as nuk do të thotë se programi i saj politik duhet të adoptohet blindazi.
Me të vërtetë, historia e saj është e mbushur me gabime serioze që meritojnë ekzaminim.
Por pikërisht sepse historikisht ka përfaqësuar një elektorat politik të rëndësishëm, ajo është parë nga regjimet autoritare të mbështetura nga Perëndimi në rajon si një sfidë potenciale për rendin e tyre politik.
Kësisoj, përplasja e EBA-së me Vëllazërinë është përfundimisht e rrënjosur në një luftë rajonale mbi legjitimitetin politik, mobilizimin popullor dhe konfigurimin e ardhshëm politik të botës arabe.
Problemi i EBA-së është se ajo nuk mund ta fitojë lehtësisht këtë përplasje e vetme. Është një shtet i vogël me peshë të kufizuar demografike dhe një sistem politik arkaik.
Pavarësisht dobësive të saj, Vëllazëria historikisht ka zotëruar diçka që regjimit të EBA-së i mungon: një elektorat të gjerë ideologjik dhe shoqëror që shtrihet nëpër shoqëritë arabe dhe myslimane.
Përgjigjja logjike, nga perspektiva e Abu Dhabit, është prandaj ndërkombëtarizimi i konfliktit për ta transformuar një luftë rajonale kundër një lëvizjeje të caktuar politike në një luftë supozohet universale kundër një kërcënimi ekzistencial për Perëndimin.
Kjo është thelbi i strategjisë propagandistike të EBA-së.
Vëllazëria Myslimane paraqitet sikur po përgatitet të marrë Evropën, të përmbysë institucionet demokratike dhe të imponojë një rend islamik mbi shoqëritë evropiane.
Regjimet perëndimore po inkurajohen ta shohin luftën e EBA-së kundër Vëllazërisë si diçka në interesin e tyre strategjik.
Regjimi nuk po u kërkon më thjesht fuqive perëndimore ta ndihmojnë në shtypjen e një kundërshtari politik rajonal; ai po e paraqet veten si partner në mbrojtjen e supozuar të Evropës kundër një rreziku islamik.
E megjithatë, edhe një ekzaminim elementar i historisë së Vëllazërisë nxjerr në pah dobësinë e jashtëzakonshme të këtij argumenti.
Baza kryesore historike socio-politike e lëvizjes në botën arabe ka qenë Egjipti, ku ajo u fondua dhe zhvilloi rrënjët e saj më të thella organizative.
Për dekada me radhë, ajo u përball me shtypje të rëndë, e megjithatë tërhoqi miliona mbështetës dhe ngriti rrjete shoqërore të gjera.
Edhe në Egjipt, një vend kryesisht mysliman dhe arab, Vëllazëria nuk qe e aftë të vendoste një kontroll politik të qëndrueshëm.
Përvoja e saj e shkurtër në qeverisje pas kryengritjes së vitit 2011 përfundoi me përmbysjen e Mohamed Morsi-t në vitin 2013.
Kjo ngre një pyetje elementare për këdo që mbron seriozisht teorinë e marrjes së Evropës nga Vëllazëria Myslimane: nëse Vëllazëria nuk mundi të vendoste një dominim politik të qëndrueshëm në vatrën e elektoratit të saj historik pavarësisht dekadave të organizimit, milionave mbështetësve dhe rrënjëve të thella shoqërore, si supozohet se do të marrë pushtetin politik në Evropë?
Realitetet demografike dhe politike e bëjnë këtë tezë akoma më të pabesueshme.
Myslimanët përbëjnë pakica në vendet evropiane, dhe vetë komunitetet myslimane evropiane janë mjaft të larmishme në pikëpamjet e tyre politike, interpretimin fetar, origjinën kombëtare dhe orientimin ideologjik.
Një numër i rëndësishëm i myslimanëve evropianë kanë pak ose aspak marrëdhënie domethënëse me Vëllazërinë Myslimane dhe mund të kenë njohuri të kufizuara për organizatën në tërësi.
Edhe midis atyre që janë të njohur me të, nuk ka asnjë bazë për të supozuar një mbështetje politike automatike.
Rjedhimisht, teza e “marrjes nga Vëllazëria” kërkon disa supozime për të cilat promovuesit e saj rrallë ofrojnë prova.
Ajo kërkon që ne të besojmë se një lëvizje e paaftë për të konsoliduar pushtetin në zemrën e elektoratit të saj historik zotëron kapacitetin për të marrë sistemet politike në vende ku myslimanët janë pakicë, ku politika elektorale është mjaft e trukuar dhe ku shumica e myslimanëve nuk e mbështesin Vëllazërinë.
Kjo nuk është analizë serioze gjeopolitike.
Është mbjellje frike e veshur si vlerësim strategjik.
Këtu është vendi ku narrativa e EBA-së ndërpritet gjithashtu me interesa më të gjera strategjike sioniste dhe izraelite.
Diskurse politike izraelite kanë paraqitur përsëritur rritjen e ndikimit politik dhe demografik mysliman në Evropë si një shqetësim të rëndësishëm, dhe figura të tilla si Benjamin Mileikowsky (Netanyahu) kanë theksuar eksplicitisht rreziqet e supozuara që lidhen me praninë myslimane në Evropë.
Promovimi i një imazhi konspirativ të Vëllazërisë Myslimane mund, prandaj, të përforcojë një kornizë më të gjerë ideologjike në të cilën komunitetet myslimane shihen përmes prizmit të sigurisë, subversionit dhe kërcënimit demografik.
Sapo një organizatë politike pa asnjë ndikim real në BE paraqitet si një rrjet i madh klandestin që vepron në të gjithë Evropën, pjesëmarrja e zakonshme politike e myslimanëve vihet nën dyshim.
Organizatat e shoqërisë civile myslimane, aktivistët dhe komuniteti përshkruhen si përbërës të një infrastrukture të fshehtë islamike pa asnjë provë serioze.
Rezultati është normalizimi i dyshimit ndaj myslimanëve.
Kjo i shërben interesave të rëndësishme politike të Izraelit dhe EBA-së.
Për EBA-në, kjo ofron mbështetje perëndimore për fushatën e saj kundër Ikhwan-it dhe kundër rrymave më të gjera të aktivizmit islamik.
Për linjën e ashprë izraelite dhe aktorë të tjerë politikë që përfitojnë nga paraqitja e pranisë politike myslimane si natyrshëm kërcënuese, kjo përforcon një narrativë më të gjerë të Islamit dhe myslimanëve si një problem sigurie.
Këto interesa nuk është e nevojshme të jenë identike për t’u konvergjuar politikisht.
Rezultati është një mjedis propagandistik reciprokisht përforcues, në të cilin një luftë rajonale ripaketohët si një imperativ evropian i sigurisë.
Sidoqoftë, politika serioze duhet të bazohet në prova dhe duhet të bëjë dallimin midis aktivistëve myslimanë dhe ekstremistëve të dhunshëm.
Bërja bashkë me dashje e këtyre kategorive është një projekt politik me prapavijë të keqe.
Si mund të përballet, pra, kjo narrativë propagandistike?
Kërkesa e parë është rezistenca intelektuale.
Njerëzit që promovojnë pretendimin se Vëllazëria Myslimane po përgatitet të “marre Evropën” duhet të sfidohen me pyetje bazike.
Cila është prania reale organizative e Vëllazërisë?
Sa myslimanë evropianë e mbështesin atë?
Çfarë provash demonstrojnë se ajo zotëron kapacitetin për të kapur institucionet politike evropiane?
Cili është bilanci i saj në Egjipt?
Cilat vepra të intelektualëve ikhvani ka lexuar faktikisht personi?
Përmendni emra të udhëheqësve të spikatur islamikë dhe shihni nëse personi ka informacione elementare për ta.
A e di ai dallimin midis Vëllazërisë Myslimane, Jama‘at-e Islami, Tabliqhi-Jama‘at dhe tareqateve sufije?
Këto nuk janë pyetje të komplikuara.
Ato janë pyetje bazike të historisë, sociologjisë politike dhe gjeopolitikës.
Kushdo qoftë që bën pretendime të jashtëzakonshme për një konspiracion të supozuar transnacional duhet të pritet t’u përgjigjet atyre.
Promovuesit e kësaj narrative duhet, prandaj, të demaskohen kur demonstrojnë injorancë të fakteve elementare.
Atyre nuk duhet t’u lejohet të zëvendësojnë provat me përsëritje, analizën me sllogane, apo njohuritë reale mbi botën myslimane me terminologji që tingëllon si e shërbimeve të inteligjencës.
Në fund të fundit, çështja është më e madhe se vetë Vëllazëria.
Ajo ka të bëjë me prodhimin e një narrative artificiale kërcënimi, të projektuar për të manipuluar perceptimet perëndimore për myslimanët dhe për të mobilizuar pushtetin perëndimor prapa interesave të një regjimi despotik rajonal.
Përgjigjja e duhur nuk është mbrojtja e çdo veprimi të Vëllazërisë, por hedhja poshtë e premisës intelektualisht të pandershme se një lëvizje politike relativisht e kufizuar po përgatitet fshehurazi të pushtojë Evropën.
Antidoti ndaj një propagande të tillë është i thjeshtë: njohuri historike, prova empirike dhe qartësi politike.
Pasi faktet bazike të vendosen përpara publikut, mitologjia e marrjes së Evropës nga Vëllazëria Myslimane fillon të shembet nën peshën e kundërthënieve të veta.
/crescent.icit-digital.org
