Sot kjo protestë arrin 99 ditë rresht. Për 99 ditë, qytetarë të ndryshëm janë mbledhur çdo ditë në shesh, kanë marrë fjalën në mikrofon dhe më pas kanë marshuar në rrugët e Tiranës.
Nuk ka qenë çdo ditë njësoj. Ka pasur ditë me shumë njerëz dhe ditë me më pak; entuziazëm dhe lodhje; debate, mosmarrëveshje, tensione dhe momente të vështira. Por zinxhiri i protestës nuk është ndërprerë. Dhe kjo, në vetvete, është një arritje qytetare.
Në këto 99 ditë protesta ka arritur diçka që shkon përtej numrit të njerëzve në një mbrëmje të caktuar: ka mbajtur gjallë kundërshtimin qytetar dhe kërkesën për ndryshim. Ka bashkuar në të njëjtën hapësirë njerëz me bindje dhe prejardhje të ndryshme, ka sjellë zëra nga qytetet dhe diaspora dhe ka krijuar një histori që tashmë duhet dokumentuar.
Veçoria e kësaj qëndrese është pikërisht vazhdimësia:
çdo ditë → shesh → fjalë e lirë → marshim.
Por 99 ditët nuk janë fundi dhe as suksesi përfundimtar.
Një protestë nuk matet vetëm me sa gjatë qëndron; matet edhe me aftësinë për t’u zhvilluar, për t’u bashkuar, për të krijuar besim dhe për ta kthyer energjinë qytetare në ndryshim demokratik.
Prandaj misioni i fazës që vjen duhet të jetë më i madh se ruajtja e protestës: bashkimi pa kapje, përfaqësimi pa uzurpim, organizimi pa humbur pluralizmin dhe zgjerimi nga sheshi drejt qyteteve e diasporës.
99 ditë nuk i përkasin një individi, një grupi apo një mikrofoni.
I përkasin qytetarëve që nuk u larguan.
Tani sfida është që qëndresa të bëhet bashkim, bashkimi organizim dhe organizimi ndryshim.
