Është një shprehje që thotë shumë. Kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu e quan luftën e informacionit “fronti i tetë”, krahas fronteve të tjera të hapura në Gaza, Liban, Iran, Siri, Jemen, Bregun Perëndimor dhe Irak.
Mesazhi është i qartë: informacioni i pavarur trajtohet si armik dhe gazetarët, si njerëzit që e përcjellin atë, kthehen në objektiva.
Që nga kundërpërgjigjja izraelite ndaj sulmit të Hamasit më 7 tetor 2023, më shumë se 200 gazetarë palestinezë janë vrarë nga ushtria izraelite, sipas Komitetit për Mbrojtjen e Gazetarëve.
Nuk ka pasur më parë një konflikt ku media të ketë paguar një çmim kaq të lartë njerëzor. Një nga rastet më tronditëse ndodhi më 25 gusht 2025, në spitalin Nasser në Khan Younis.
Ushtria izraelite goditi një kameraman të vendosur në çatinë e spitalit, duke pretenduar se ai i përkiste Hamasit. Pretendimi rezultoi i pavërtetë. Por vetëm pak minuta më vonë, i njëjti objektiv u godit përsëri.
Kësaj radhe, mes viktimave ishin edhe punonjës të ekipeve të shpëtimit dhe gazetarë që kishin mbërritur në vendngjarje për të ndihmuar kolegët e tyre.
Ishte ajo që njihet si një “goditje e dyfishtë”, një taktikë e njohur nga konfliktet dhe regjimet më brutale. Në atë sulm u vranë 22 persona, mes tyre pesë gazetarë.
Dëshmia e një ushtari izraelit, e mbledhur nga media ndërkombëtare dhe organizata joqeveritare “Breaking the Silence”, hedh dritë mbi atë që ndodhi më pas. Sipas saj, ushtria izraelite dha një version të pavërtetë të ngjarjes, në përpjekje për të zbutur ose fshehur përmasat e saj.
Një vit më vonë, përgjigjja zyrtare mbetet e njëjtë: hetimi vazhdon. Por gazetarët nuk janë të vetmit që kanë paguar një çmim të tmerrshëm në këtë luftë.
Më shumë se 73 mijë palestinezë kanë humbur jetën, ndërsa Gaza është shkatërruar në përmasa që e bëjnë të vështirë të përfytyrohet jeta normale në atë territor. Më shumë se dy milionë njerëz janë detyruar të jetojnë mes rrënojave dhe në kushte çnjerëzore.
Mes viktimave janë edhe mjekë e infermierë, punonjës humanitarë, gra dhe fëmijë. Por sulmet ndaj gazetarëve kanë një tjetër pasojë. Ato rrezikojnë të mbysin vetë dëshmitë për atë që po ndodh.
Sepse kur goditen kamerat, gazetarët dhe mediat, bëhet më e lehtë që të mos shihet pjesa tjetër. Shkatërrimi mbetet pa dëshmitarë, akuzat për krime lufte humbasin në zhurmën e propagandës dhe vuajtja e një populli mund të shtyhet gjithnjë e më shumë jashtë vëmendjes së botës.
Dhe presioni nuk ndalet vetëm te gazetarët palestinezë. Që prej 7 tetorit, gazetarëve të huaj u është ndaluar hyrja në Rripin e Gazës, duke e bërë jashtëzakonisht të vështirë raportimin e pavarur nga terreni. Kjo ndodh edhe pse Gaza nuk është nën sovranitetin izraelit.
Është një situatë e papranueshme dhe e pajustifikueshme. Sidomos tani, kur rrethanat kanë ndryshuar pas armëpushimit dhe lirimit të pengjeve të fundit nga Hamasi.
Gazetarët duhet të lejohen të hyjnë në Gaza. Bota ka nevojë për dëshmitarë të pavarur, jo për një territor të mbyllur ndaj syve të saj. Kjo duhet të marrë fund! /tesheshi.com/
