Alzati, Donna! Scegli l’abito più bello ed esci.
Abbandonati alla notte, non dimenticare la tua luna.
Cammina al suo fianco e risplendi!
Solo tu porti quella corona.
La città è sprofondata nell’oscurità,
la gente si ubriaca di solitudine.
Esci, Donna, gioisci, flirta con le stelle!
E se s’innamoreranno di te, che importa!
Sorridi e canta, danza al ritmo della tua grazia.
Gioca con i suoni, gioca con loro.
Ridi con tutto il volto.
Che l’occhio maligno si spezzi,
e si spezzi anche chi non ti ha amata.
Esci, Donna! Fai impazzire le strade con il tuo profumo,
con il tuo aroma di maternità. Incanta l’aria,
diventa una cosa sola con lei. Vola!
E se ti diranno: «Sei pazza!» sorridi come solo tu sai fare,
con quel sorriso di ciottoli levigati dal fiume,
con quella presenza che è natura. Diventa uno specchio!
E se ti diranno: «Sei dissoluta!»
asciugati con l’orlo del tuo vestito.
La tua libertà non ha prezzo.
La tua bellezza ha sete d’acqua,
e la tua mente è un labirinto dove la parola ha coraggio,
una mente coraggiosa capace di far impazzire il mondo,
di costringerlo a parlare con sé stesso, perché, dopotutto, è muto!
Oh, splendida Donna! Stanotte non mettere il rossetto.
Basta un po’ di sangue sulle labbra,
un po’ del fuoco della tua anima accesa, assetata di vita.
Risveglia la passione dell’oscurità,
risveglia questo falso silenzio.
Tu sei la sorgente. Tu sei la sete e la fame.
Tu sei la lampada che illumina.
Lascia che le farfalle vadano e vengano,
che domandino e si domandino da dove venga quella scintilla!
Se non ti ammireranno, Donna,
lascia che muoiano! Tanto,
moriranno comunque.
Alzati, Donna! Aspetta l’alba là fuori!
© Eva Esat Kacanja 🍀
Çohu, Grua!
Çohu, Grua!
Zgjidh fustanin më të bukur dhe dil.
Harbohu me natën,
mos harro hënën tënde.
Ec përkrah saj e shkëlqe!
Vetëm ti e mban atë kurorë.
Qyteti është kredhur në errësirë,
njerëzit dehen në vetmi.
Dil, Grua,
Gëzo,
Flirto me yjet!
E, në u dashurofshin pas teje,
Punë e madhe!
Buzëqesh e këndo,
vallëzo në ritmin e hirësisë sate.
Luaj me tingujt,
luaj me ta.
Qesh me gjithë fytyrën,
Syri keq plastë,
plastë dhe ai që s’të deshi.
Dil, Grua!
Çmendi rrugët me parfumin tënd,
me aromën tënde të mëmësisë.
Magjepse ajrin,
bëhu njësh me të.
Fluturo!
E, në të thënçin:
“E çmendur!”
buzëqesh siç di Ti,
me atë buzëqeshje gurëzash lumi,
me atë
prani- natyrë.
Bëhu pasqyrë!
E, në të thënçin:
“E shthurur!”
me kindin e fustanit fshiji.
Liria jote është e paçmueshme.
Bukuria jote kërkon ujë,
E mendja labirinte
Ku fjala ka guxim,
Një mendje guximtare,
Që ta tranojë botën,
ta bëjë të flasë me vete,
Sepse, gjithsesi, memece është!
Oh, e bukura Grua!
Sonte mos vër të kuq.
Mjafton pak gjak mbi buzë,
pak zjarr nga shpirti yt i ndezur,
i etur për jetën.
Zgjoja pasionin errësirës,
zgjoje këtë heshtje të rreme.
Ti je burimi.
Ti je etja dhe uria.
Ti je kandili që bën dritë.
Le të sillen fluturat,
Të shkojnë e të vijnë,
Të pyesin e të pyeten,
Nga vjen ajo shkëndijë?!
Në mos të admirofshin,
Grua!
Le të vdesin!
Gjithsesi,
do të vdesin.
Çohu, Grua!
Prite jashtë mëngjesin!
4 gusht 2026
©️evaesatkacanja🍀
