Ka diçka pothuajse fetare në nismën e re të Edi Ramës, të pagëzuar me emrin pompoz “Prania Besnike”. Çdo të premte, qytetarët ftohen të takohen me përfaqësues të Partisë Socialiste për të rrëfyer hallet, shqetësimet dhe problemet e tyre.
Siç e theksoi vetë ai “pa kamera, pa teserë partie, e në një hapësirë neutrale”. Një lloj katekizmi politik ku qytetari rrëfen dhe pushteti dëgjon. Por këtu nis edhe absurdi i kësaj skeme. Pse duhet të ketë një ritual politik që qytetari të dëgjohet nga shteti?
Në një demokraci normale, qytetari nuk duhet të presë të premten për t’i treguar një deputeti se ka një problem me administratën. Ai duhet të ketë institucione ku ankesa regjistrohet, shqyrtohet dhe merr përgjigje pa pasur nevojë për ndërmjetësim politik.
Nëse një qytetar ka një problem me pronën, infrastrukturën, energjinë, ujësjellësin, shërbimet publike apo administratën lokale, përgjigjja nuk duhet të vijë sepse ai ka gjetur një deputet socialist që t’ia përcjellë hallin.
Në një shtet që funksionon, institucioni përgjigjet sepse ky është detyrimi i tij. Mjafton të shohësh atë që ndodh sa herë vendi përballet me situata të jashtëzakonshme.
Zjarret që përfshinë së fundmi Fierin, Himarën dhe shumë zona të tjera të vendit janë një shembull i qartë se hallet e qytetarëve nuk janë thjesht histori që duhen dëgjuar në një takim politik. Ato janë probleme që kërkojnë parandalim, organizim, reagim të shpejtë dhe përgjegjësi institucionale.
Kur një familje rrezikon shtëpinë nga zjarri, kur një banor humbet pronën apo kur një komunitet mbetet i ekspozuar ndaj një emergjence, nuk mjafton që dikush të shënojë shqetësimin në një bllok shënimesh.
Qytetari nuk ka nevojë vetëm për një vesh që e dëgjon por për një shtet që vepron. Dhe pikërisht këtu qëndron problemi i kësaj forme të re të komunikimit politik.
Ajo rrezikon ta paraqesë si sukses faktin që pushteti po dëgjon problemet që vetë institucionet duhet t’i njohin dhe t’i zgjidhin në mënyrë të përditshme.
Pas kaq vitesh në pushtet, pyetja nuk është nëse qeveria Rama po i dëgjon qytetarët. Pyetja është pse qytetarët vazhdojnë të kenë nevojë të kërkojnë ndërmjetësim politik për probleme që duhet të zgjidhen nga administrata.
Pastaj ka edhe një paradoks tjetër. Një qeveri që ka krijuar një sistem të gjerë administrativ dhe ka qenë për vite me radhë në drejtimin e vendit, nuk mund të sillet sikur po zbulon tani problemet e qytetarëve.
Ato probleme nuk lindin të premten në mëngjes dhe nuk zhduken pas takimit të së premtes pasdite. Nëse rrugët janë të dëmtuara, nëse shërbimet mungojnë, nëse një qytetar endet nga një zyrë në tjetrën, nëse një zonë mbetet e pambrojtur përballë zjarreve apo përmbytjeve, problemi nuk është mungesa e një takimi politik.
Problemi është mosfunksionimi i institucioneve. Prandaj “Prania Besnike” mund të jetë një mënyrë e re për të komunikuar me elektoratin, por nuk duhet të ngatërrohet me qeverisjen.
Të dëgjosh qytetarin është minimumi; përgjegjësia e pushtetit fillon pikërisht aty ku përfundon dëgjimi. Fuqia e një shteti nuk matet me numrin e qytetarëve që janë dëgjuar, por me numrin e problemeve që janë zgjidhur.
Dhe këtu “Prania Besnike” kthehet nga një slogan në një metaforë të pushtetit: qytetari vjen, rrëfen, kërkon dhe pret; politikani dëgjon, shënon dhe premton. Por përgjegjësia institucionale mbetet diku tjetër.
Në fund, pyetja nuk është nëse është mirë që politikanët të takojnë qytetarët. Sigurisht që është. Problemi lind kur takimi shitet si zëvendësim i një administrate që duhet të funksionojë çdo ditë, jo vetëm një herë në javë.
Katekizmi politik i diktuar nga Edi Rama mund të përsëritet çdo të premte. Por nëse problemet nuk zgjidhen, ato do të jenë aty edhe të shtunën. Dhe të dielën. Madje, do të jenë aty edhe të hënën, kur institucionet duhet të fillojnë punën. \tesheshi.com\
