Shkruan: Artan Nimani
Sot, me dhimbje të thellë në zemër, por edhe me krenari të veçantë, e përcollëm për në banesën e fundit mikun, bashkëveprimtarin dhe bashkëluftëtarin tim, Ramadan Ramadanin – një njeri që tërë jetën ia kushtoi idealeve kombëtare, dinjitetit njerëzor dhe lirisë së Kosovës.
Ramadan Ramadani, të cilin miqtë e bashkëveprimtarët e thërrisnim me dashuri Dani, ishte ndër ata njerëz të rrallë që jetën nuk e matën me atë që mund të merrnin prej saj, por me atë që mund t’i jepnin atdheut. Ishte i përkushtuar ndaj idealeve të tij, besnik ndaj bashkëveprimtarëve dhe i palëkundur në rrugën e kauzës së cilës i shërbeu me përkushtim deri në fund.
Me Danin u njoha në vitin 1996 e që nga ajo kohë, rrugët tona u ndërthurën në shumë veprimtari dhe angazhime të përbashkëta në shërbim të çështjes kombëtare dhe të atdheut. Bashkë përjetuam momente të vështira, ndamë përgjegjësi, shqetësime e shpresa, por mbi të gjitha ndamë besimin e palëkundur se Kosova një ditë do ta fitonte lirinë e saj.
Në ato vite, kur angazhimi për çështjen kombëtare kërkonte guxim, besnikëri dhe sakrificë, Dani ishte gjithmonë aty ku e kërkonte detyra. Pa zhurmë, pa kërkuar lavdi dhe pa e vendosur veten në qendër, ai i kryente me përkushtim përgjegjësitë që merrte përsipër. Për të, shërbimi ndaj atdheut nuk ishte vetëm detyrë, por edhe nder e përgjegjësi e shenjtë.
Me shpërthimin e luftës së UÇK-së, Ramadani u rreshtua në radhët e saj dhe iu besuan detyra të rëndësisë së veçantë. Aty ku kërkoheshin vendosmëria, përgjegjësia dhe besnikëria, ai e dëshmoi veten me vepra. Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës i shërbeu me nder, krenari dhe përkushtim, duke e vendosur çështjen e lirisë mbi çdo interes personal.
Për Ramadanin, lufta për liri nuk ishte një kapitull i veçuar i jetës, por vazhdimësi e një bindjeje të thellë dhe e një ideali që e kishte ndjekur për vite me radhë. Ai besonte se liria kërkon sakrificë dhe se brezat që vijnë duhet ta dinë se ajo nuk erdhi vetvetiu, por u fitua me mund, qëndresë dhe gjak.
Sot, u varros me nderime të larta ushtarake nga Ushtria e Kosovës, në shenjë respekti për kontributin, sakrificën dhe shërbimin e tij ndaj atdheut. Ai u përcoll për në banesën e fundit me nderimin që i takon një njeriu që luftoi për lirinë e Kosovës dhe që një pjesë të rëndësishme të jetës së tij ia kushtoi kësaj kauze. Nderimet ushtarake ishin dëshmi e respektit për veprën e tij dhe një përmbyllje dinjitoze e rrugëtimit të një patrioti që jetoi e veproi me idealin e lirisë në zemër.
Për Ramadanin ruaj konsiderata të larta dhe kujtime të shumta. Jo vetëm për atë që bëri, por edhe për mënyrën se si e bëri: me besnikëri, dinjitet, përulësi dhe vendosmëri.
Sot humbëm një mik dhe bashkëveprimtar të çmuar. Familja humbi njeriun e saj të dashur, ndërsa ne që patëm fatin ta njohim humbëm një shok të rrugës së gjatë të përpjekjeve për liri.
Por njerëzit si Ramadani nuk largohen kurrë plotësisht.
Ata mbeten në kujtesën e atyre që i njohën, në rrëfimet e atyre që punuan e luftuan me ta dhe në ndërgjegjen e brezave që do të dëgjojnë për veprën e tyre.
Ata që e njohën nga afër do ta kujtojnë përherë Danin si një njeri besnik, të vendosur dhe të përkushtuar. Ndërsa brezat që nuk patën mundësi ta njihnin personalisht do ta njohin përmes veprave, sakrificës dhe kontributit të tij për çështjen kombëtare dhe lirinë e Kosovës.
Rruga jote tokësore u mbyll, por vepra jote mbetet e gjallë.
U prehsh në paqe, ndërsa kujtimi për ty qoftë i përhershëm në zemrat e atyre që të deshën, të respektuan dhe që ndanë me ty idealin e një Kosove të lirë.
Lavdi veprës dhe kujtimit të Ramadan Ramadanit!
Nderim për jetën e tij në shërbim të atdheut!
I përjetshëm qoftë kujtimi për të!
Materialet e publikuara nuk mund të kopjohen ose përdoren pa lejen paraprake të redaksisë së Insajderit.
© 2016-2026 Gazeta Online Insajderi - Të gjitha të drejtat e rezervuara.
