“Primetime”, Robert Pattinson si prezantues që gjuan pedofilët – por drama nuk e gjen dot objektivin e saj

Arte

Gazeta Express

07/09/2026 12:24

Robert Pattinson luan një prezantues televiziv pompoz dhe të etur për audiencë në “Primetime”, një thriller-dramë të frymëzuar nga programi kontrovers amerikan “To Catch a Predator”.

Por, pavarësisht atmosferës së errët, pamjeve me neon dhe temës provokuese, filmi duket i pasigurt për atë që dëshiron të thotë mbi median, moralin dhe spektaklin televiziv.

Filmi shënon debutimin në metrazh të gjatë artistik të regjisorit të njohur të dokumentarëve Lance Oppenheim.

Në qendër të historisë është fenomeni “To Catch a Predator”, reality-show që u transmetua në Shtetet e Bashkuara nga viti 2004 deri më 2008 dhe që u bë një prej programeve më të diskutuara të kohës.

Një format televiziv i ndërtuar mbi kurthin

Programi origjinal përdorte studiues që hynin në dhoma bisede online duke u shtirur si të mitur.

Personat që dyshoheshin se kërkonin kontakte seksuale me fëmijë josheshin më pas drejt shtëpive të përgatitura posaçërisht për operacionin, ku aktorë luanin rolin e adoleshentëve.

Qëllimi ishte që kamerat të regjistronin qartë qëllimet dhe sjelljen e të dyshuarve.

Pak përpara se situata të shkonte më tej, prezantuesi Chris Hansen shfaqej papritur dhe i përballte ata me bisedat e tyre online.

Më pas ndërhynte policia dhe kryheshin arrestimet.

Ky kombinim i hetimit, konfrontimit publik dhe spektaklit televiziv e bëri programin jashtëzakonisht të suksesshëm, por njëkohësisht hapi debate të mëdha etike dhe ligjore.

Robert Pattinson si Chris Hansen

Pattinson përshtatet mirë në rolin e Hansenit, të paraqitur si një prezantues i vetëkënaqur, pompoz dhe gjithnjë e më i magjepsur nga fama e tij.

Personazhi i tij emocionohet kur programi zhvendoset në orarin kryesor të transmetimit dhe fillon ta shohë veten thuajse si një figurë që po “pastron Amerikën”.

Ai gjithashtu shijon momentet teatrale kur zbret shkallët dhe del përpara të dyshuarit të tronditur me qetësinë e një drejtuesi talk-show.

“Natë e madhe e planifikuar?”, është një nga mënyrat e tij të ftohta për ta nisur përballjen.

Merritt Wever dhe Skyler Gisondo në role kyçe

Merritt Wever interpreton Andie Bender, një drejtuese televizive e fortë dhe cinike, personazh i krijuar si kombinim fiktiv i disa figurave reale të industrisë.

Ajo është përgjegjëse për mekanizmin e rrezikshëm të programit dhe sjell në ekran një energji që të kujton personazhin e Faye Dunaway në klasikun “Network”.

Skyler Gisondo luan Dan Plumb, një aktor të ri, të pasigurt dhe me pamje rinore, që përdoret si karrem për të futur të dyshuarit brenda shtëpisë.

Edhe ky është një personazh i përbërë dhe fiktiv.

Në një skenë domethënëse, Hansen e bind Danin që ta pranojë punën duke e ftuar për një pije dhe duke e mbushur me komplimente.

Filmi e vendos qëllimisht këtë skenë në një mënyrë që të kujton procesin e manipulimit emocional – një paralelizëm ironik me vetë temën e emisionit.

Kur spektakli fillon të bëhet më i rëndësishëm se drejtësia

Dan shqetësohet se puna në këtë program mund t’i dëmtojë karrierën si aktor.

Kjo ngre edhe pyetjen kryesore për publikun: sa nga ajo që po shohim është drejtësi dhe sa është thjesht teatër për audiencën?

Tensioni rritet kur ekipi kupton se duhet të bëjë diçka më spektakolare për të ruajtur shikueshmërinë.

Hansen fiksohet pas thashethemeve se në një qytet të vogël të Teksasit ekziston një “balenë” – një figurë e rëndësishme publike që mund të kapet në operacion, jo thjesht një tjetër person anonim.

Në teori, kjo duhet të ishte pika ku filmi do të hynte në territor shumë më të errët dhe më të fuqishëm.

Por problemi është se drama reale e “Primetime” duket se zhvendoset diku tjetër.

Politikat e zyrës marrin më shumë hapësirë se dilemat morale

Një pjesë e konsiderueshme e filmit përqendrohet në intrigat prapa kamerave.

Hansen përpiqet pa sukses t’i japë fund një lidhjeje jashtëmartesore.

Ndërkohë, Bender merr një ofertë nga një rrjet rival, i gatshëm t’i paguajë shuma të mëdha nëse krijon një kopje të programit të Hansenit dhe më pas e shkatërron atë në garën për audiencë.

Për një moment duket sikur filmi po ndërton një histori më të ndërlikuar për manipulimin, pushtetin dhe konkurrencën televizive.

Por këto pista nuk zhvillohen deri në fund.

Ato shfaqen, krijojnë mundësi interesante dhe më pas humbasin pa çuar drejt ndonjë përfundimi të rëndësishëm.

Një temë e fortë, por një film i pasigurt

Në fund, historia ecën drejt një krize të rëndë, pothuajse të pashmangshme për një format televiziv që e kthen kapjen dhe poshtërimin publik të pedofilëve në spektakël.

Problemi është se sapo ndodh kriza, filmi sillet sikur historia ka përfunduar.

Nuk bëhet e qartë nëse Hansen ka ndryshuar.

Nuk kuptohet nëse ka mësuar diçka.

Nuk është e qartë nëse ai e ka kuptuar përgjegjësinë morale të asaj që ka ndërtuar apo nëse thjesht vazhdon përpara.

Pikërisht këtu “Primetime” humbet mundësinë e tij më të madhe.

Filmi ka një temë të fuqishme, një aktor kryesor bindës dhe një botë televizive të mbushur me dilema etike, por nuk arrin ta formulojë qartë pikëpamjen e vet.

A është ky një film mbi abuzimin e pushtetit mediatik? Mbi etjen për audiencë? Mbi kufirin mes drejtësisë dhe spektaklit? Apo mbi mënyrën se si televizioni mund ta kthejë edhe moralin në argëtim?

“Primetime” i prek të gjitha këto pyetje, por nuk e ndjek asnjërën deri në fund.

Për këtë arsye, pavarësisht performancës së fortë të Robert Pattinson dhe atmosferës së punuar me kujdes, rezultati mbetet zhgënjyes – një film që e gjen lehtësisht objektivin televiziv, por jo domosdoshmërisht objektivin e vet dramatik. /GazetaExpress/