Kibo, reperi londinez që po ndërton një botë mes grime-it, futbollit dhe fantazisë

Kibo, reperi 26-vjeçar nga Harrow i Londrës, po shfaqet si një nga emrat më origjinalë të skenës së re britanike të rap-it, me një stil që përzien grime, humor, fantazi, futboll, anime dhe kulturën e internetit.

Albumi i tij “Kwengletaria: Ragamyff” është cilësuar si një nga debutimet më inventive dhe argëtuese të rap-it britanik këtë vit, ndërsa vetë artisti e përshkruan filozofinë që qëndron pas tij me termin “Kwelengletarianism”.

Ideja, sipas tij, është të gjesh diçka të ndritshme dhe magjike edhe në një realitet që mund të duket gri dhe monoton.

Nga Eric Cantona te Ronaldinho dhe Drogba

Në një intervistë në një pub irlandez pranë vendit ku është rritur, Kibo tregon se futbolli ka qenë gjithmonë pjesë e imagjinatës së tij.

Kur ishte fëmijë, ai preferonte “Fifa Street” ndaj versioneve më realiste të lojës “Fifa”.

“Nëse do të luaj një video-lojë, dua të bëj diçka që nuk mund ta bëj në jetën reale”, thotë ai.

Edhe futbollistët që e kanë tërhequr më shumë kanë qenë pikërisht ata me personalitet dhe stil të jashtëzakonshëm: Mario Balotelli, Didier Drogba në kohën e Chelsea, Ronaldinho dhe, mbi të gjitha, Eric Cantona, i preferuari i babait të tij.

Për Cantonan, Kibo thotë me humor se është një “Kwengletarian” në nivelin më të lartë.

Ai madje arrin ta recitojë pothuajse të plotë fjalimin e famshëm të Cantonas në ceremoninë e UEFA-s në vitin 2019, një përzierje e referencave nga Shakespeare, filozofisë, luftës dhe shkencës.

Të gjesh magjinë në gjërat e zakonshme

Kjo ide e transformimit të së zakonshmes në diçka fantastike është në zemër të albumit të Kibos.

Në këngën “Bakerloo Dragon”, një udhëtim normal me metronë e Londrës shndërrohet në një aventurë fantastike me një tren që duket sikur nxjerr flakë.

Për Kibon, mungesa e një tradite të madhe rap-i në Harrow nuk ka qenë pengesë.

Përkundrazi, ai e konsideron këtë një avantazh.

“Është fantastike. Është një faqe krejtësisht e bardhë”, thotë ai, duke shpjeguar se kjo i ka dhënë lirinë të ndërtojë identitetin e vet pa u ndier i kufizuar nga një skenë lokale ekzistuese.

Megjithatë, gjatë ngritjes së tij në skenën londineze, Kibo ka marrë mbështetje nga emra të rëndësishëm si Skepta, JME dhe Dave.

Nga rap-i në ringun e mundjes

Kibo nuk kufizohet vetëm te muzika.

Gjatë intervistës ai tregon se po udhëton drejt Dublinit për një ndeshje mundjeje.

Kur pyetet se kë do të shohë, përgjigjet menjëherë: “Jo, unë do të luftoj”.

Përballë tij do të jetë reperi irlandez Lil Skag dhe, sipas Kibos, përballja do të vendosë “se kush është vërtet gati ta mbajë përgjegjësinë e kampionit të Irlandës”.

Me gjatësi rreth 1.93 metra, prejardhje irlandeze dhe një imazh që duket sikur vjen nga një film fantazie, Kibo e shfrytëzon maksimalisht edhe anën teatrale të personalitetit të tij.

Humori i ashpër dhe batutat provokuese janë gjithashtu një pjesë e rëndësishme e teksteve të tij.

Anime, Pokémon, grime dhe 16 producentë

“Kwengletaria: Ragamyff” është ndërtuar si një projekt maksimalist.

Në të gjenden referenca ndaj anime-ve, Pokémon, dyqaneve të pulave, anijeve X-wing nga “Star Wars” dhe dhjetëra elementeve të kulturës pop.

Në album kanë punuar 16 producentë të ndryshëm dhe muzika lëviz mes garage, R&B, donk, grime dhe jungle.

“Jam një person mjaft maksimalist”, thotë Kibo.

Ai përmend Ghostface Killah, MF Doom dhe Yung Lean si disa prej artistëve që e kanë frymëzuar.

“Gjithmonë pyes veten: sa shumë mund të fusësh brenda një gjëje?”

Një fëmijëri me “një milion faqe të hapura”

Kibo thotë se dëshira për të përzier gjithçka në muzikë lidhet edhe me faktin se është rritur në internet.

“Isha një fëmijë me një milion faqe të hapura, duke u përpjekur të flisja me një nivel të caktuar elegance”, thotë ai.

Vetë ideja e “Kwelengletarianism” ka lindur nga një kujtim i fëmijërisë, kur shokët e shkollës shkëmbenin karta të falsifikuara “Yu-Gi-Oh!”.

Kartat ishin të mbuluara me më shumë shkëlqim dhe efekte se origjinalet, në mënyrë që të dukeshin sa më të vlefshme.

“E dija që ishte false, por dukej fantastike”, kujton Kibo.

Sipas tij, ishte një nga momentet e para kur kuptoi se perceptimi i vlerës mund të krijohet edhe përmes imagjinatës.

Respekt për grime-in britanik

Në album, Kibo nderon edhe gjeneratat që ndërtuan grime-in britanik.

Në këngën përmbyllëse “Our War Game”, ai përdor një mostër nga albumi klasik “Boy in da Corner” i Dizzee Rascal.

Kibo pranon se me historinë e grime-it u njoh më vonë.

Ai u kthye pas për të dëgjuar artistë si Dizzee Rascal, Flirta D, Skepta dhe D Double E.

Për të, zbulimi i kësaj muzike ishte i ngjashëm me mënyrën se si mund të zbulosh rap-in e vjetër të Memphis-it.

Një ndikim më i drejtpërdrejtë ishte Novelist, reperi nga Lewisham dhe i vetmi artist i ftuar në album.

Kibo thotë se Novelist ishte një nga artistët e parë të grime-it që e bëri të ndihej sikur po e përjetonte zhvillimin e kësaj kulture në kohë reale.

“Gjithmonë më është dukur sikur ai po e rikthente grime-in, por në të njëjtën kohë po e shtynte përpara”, thotë ai.

“Hyperdiction”, mënyra e Kibos për të krijuar një gjuhë të re

Pavarësisht numrit të madh të referencave dhe stileve, një nga elementet më të dallueshme të Kibos është mënyra se si luan me gjuhën.

Ai përmend Fiona Templeton, akademike në Brunel University, ku Kibo u diplomua me rezultate të larta në film, dramë dhe media.

Ishte ajo që i dha një emër mënyrës së tij të të shkruarit: “hyperdiction”.

“Ishte sikur dikush të më tregonte një skanim të trurit tim”, thotë ai.

Në tekstet e tij, fjalë, emra, marka, vende dhe referenca kulturore bashkohen në forma të reja dhe absurde.

Shembuj janë shprehje si “Courvoir-Sierra Leone” apo “Dimitar Burberrytov”, lojëra fjalësh që krijojnë një gjuhë pothuajse personale.

“Sharmi nga nëna, stili nga babai”

Në këngën “Bakerloo Dragon”, Kibo thotë se e ka marrë “sharmin nga nëna dhe stilin nga babai”.

Nëna e tij, Eileen nga Limerick, u dashurua me Johnin, një baterist nga Harrow, gjatë një vizite të tij në Irlandë.

Ata mbajtën një lidhje në distancë për dy vjet përpara se ajo të shpërngulej në Angli.

Në fshatin ku jetonte Eileen kishte vetëm një kabinë telefonike.

“Duhej të thoshin: ‘Duhet të jesh aty në orën shtatë’. Babai im punonte me linjat telefonike të BT-së, kështu që arrinte të rregullonte disa gjëra”, tregon Kibo.

Historia e prindërve të tij e ka bërë atë të besojë fort te romantizmi.

“Duhet të besosh në diçka. Duhet të besosh se ka dritë në fund të tunelit”, thotë ai.

Harrow si pika e karikimit

Kibo është pjesë e gjeneratës së tretë të komunitetit irlandez të Harrow-it dhe kjo trashëgimi ndihet në albumin e tij përmes miteve, humorit, besimit dhe kërkimit të magjisë në gjërat e zakonshme.

“Kwengletaria: Ragamyff” është njëkohësisht një festë për vendin prej nga vjen dhe një reflektim mbi ndjesinë e ngecjes në një vend që, pasi humbet shkëlqimin fillestar, mund të duket përsëri gri dhe monoton.

Por pas suksesit të albumit dhe disa performancave live që janë bërë virale, Kibo tashmë po mendon përtej Harrow-it dhe Londrës.

“Ndjej sikur më në fund e kam kuptuar Londrën”, thotë ai.

Për të, hapi i radhës është bota.

Megjithatë, lidhja me vendlindjen mbetet thelbësore.

“Nëse e gjen magjinë dhe krenarinë në bazën tënde, gjithmonë mund të kthehesh aty dhe të rimbushesh. Shtëpia është si pika jote e karikimit.” /GazetaExpress/