Nga Boldnews.al
Ka momente kur një komb duhet të flasë fort. Por ka edhe momente kur duhet të dijë të heshtë, të marrë frymë dhe të mos lejojë emocionin t’i kthehet në armë kundër vetvetes.
Sot është një nga ato momente.
Për shqiptarët kudo që janë, lufta e Kosovës nuk është një kapitull i zakonshëm historie. Është kujtesë, dhimbje, sakrificë dhe liri. Është historia e një populli që u përball me një aparat shtetëror serb, në një konflikt ku forcat serbe dhe jugosllave kryen një fushatë të gjerë dhune, dëbimesh dhe vrasjesh ndaj shqiptarëve të Kosovës. Vetëm në muajt e fundit të luftës, rreth 700 mijë shqiptarë u dëbuan nga shtëpitë e tyre, sipas gjetjeve të Tribunalit Penal Ndërkombëtar për ish-Jugosllavinë.
Në këtë histori, UÇK-ja mbetet për shqiptarët e Kosovës simbol i rezistencës dhe luftës për çlirim. Kjo nuk do të thotë se çdo veprim i çdo individi që ka mbajtur uniformën e saj duhet të konsiderohet automatikisht i drejtë. Asnjë luftë nuk e përjashton përgjegjësinë individuale për krime. Por përgjegjësia për një krim konkret nuk duhet të përdoret si mekanizëm për të fshirë nga kujtesa historike arsyen, rrethanat dhe realitetin në të cilin lindi lufta.
Sepse një gjë duhet të jetë e qartë: të kërkosh drejtësi për viktimat nuk do të thotë të barazosh historinë e Kosovës me historinë e agresionit serb ndaj saj.
Drejtësia duhet të jetë individuale. Historia duhet të jetë e plotë.
Sot, më shumë se kurrë, shqiptarët kanë nevojë për qetësi.
Jo për heshtje.
Jo për harresë.
Por për qetësi.
Sepse çdo provokim, çdo përplasje dhe çdo fjalë e pamatur i shërben vetëm atyre që duan të na shohin të ndarë.
Të mos biem në këtë kurth.
Të mos e kthejmë dhimbjen e prindërve tanë në urrejtje mes shqiptarësh. Të mos e kthejmë mbrojtjen e UÇK-së në arsye për dhunë. Të mos lejojmë që një vendim gjykate, sado i rëndë emocionalisht të jetë për një pjesë të shqiptarëve, të na bëjë të harrojmë se shteti i Kosovës, liria e saj dhe paqja e saj janë më të mëdha se çdo individ.
Kosova nuk mbrohet duke u përleshur shqiptarët me shqiptarët.
Kosova mbrohet me institucione, me argumente, me diplomaci, me drejtësi dhe me kujtesë historike.
Dhe Shqipëria nuk ka nevojë për histeri.
Ka nevojë për maturi.
Ka nevojë që Tirana dhe Prishtina të mos flasin me nervozizëm, por me dinjitet. Ka nevojë që shqiptarët në diasporë të mos bëhen pjesë e provokimeve. Ka nevojë që rrjetet sociale të mos shndërrohen në një fushë beteje ku secili kërkon të jetë më patriot se tjetri.
Patriotizmi nuk matet me sharje.
As me dhunë.
As me kërcënime.
Patriotizmi matet edhe me aftësinë për të ruajtur qetësinë atëherë kur zemra të kërkon të bërtasësh.
UÇK-ja luftoi në një rrethanë historike të jashtëzakonshme. NATO ndërhyri në vitin 1999 pas dështimit të përpjekjeve diplomatike dhe mes një katastrofe humanitare që po zhvillohej në Kosovë. Më 10 qershor 1999, forcat jugosllave dhe serbe pranuan të tërhiqeshin nga Kosova dhe nisi vendosja e pranisë ndërkombëtare.
Këto janë fakte që nuk ndryshojnë nga zhurma e ditës.
Dhe pikërisht sepse historia është e madhe, nuk duhet të mbrohet me dhunë.
Duhet të mbrohet me të vërtetën.
Të nderohen dëshmorët.
Të respektohen viktimat.
Të kërkohet drejtësi për çdo krim, pavarësisht se kush e ka kryer.
Por mbi të gjitha, të mos lejojmë që shqiptarët të përçahen.
Sepse ata që kanë dhënë jetën për lirinë e Kosovës nuk e kanë bërë këtë që shqiptarët e sotëm të luftojnë me njëri-tjetrin.
Prandaj, shqiptarë kudo që jeni: qetësi!
Mos u provokoni.
Mos provokoni.
Mos e digjni atë që është ndërtuar me dekada sakrifice.
Historia e Kosovës nuk fshihet nga një gjykatë.
Por as drejtësia nuk duhet të frikësohet nga historia.
Le të flasim.
Le të protestojmë.
Le të kundërshtojmë.
Por le ta bëjmë me dinjitet.
Sepse liria që u fitua me aq shumë gjak nuk duhet të humbasë në zhurmën e urrejtjes.
