112 ditë protesta kundër qeverisë/ Qytetarët mblidhen sërish në Bulevard, kërkojnë ndryshimin e Kodit Zgjedhor
112 ditë protestë, nis grumbullimi i qytetarëve në shesh, kërkojnë largimin e Ramës 19 Shtator, 19:11 ...
112 ditë protestë, nis grumbullimi i qytetarëve në shesh, kërkojnë largimin e Ramës 19 Shtator, 19:11 ...
"Është mik i ngushtë me kreun e SPAK"/ Berisha: Demo është i gatuar me bandat me të rrezikshme të vendit 19 ...
EMRAT+DETAJE/ Burri vrau gruan në banesë, zbulohen identitetet, në shtëpi dhe nipi 14-vjeçar 19 Shtator, 12:17 ...
FOTOLAJM/ Pankarta pikante nga protesta e 111-të: Mandati nuk fshin gabimet 18 Shtator, 19:18 111 ditë protestë...
Prandaj, sipas shumë kritikëve të autoriteteve ruse, zgjedhjet në Rusi nuk kishin pse të mbaheshin fare: rezultati i tyre ishte paracaktuar nga strategët politikë të Kremlinit dhe, në çdo rast, nuk do të ketë ndonjë ndikim të rëndësishëm në të ardhmen e vendit.
Zgjedhjet parlamentare të Rusisë ofrojnë një mundësi të shkëlqyer për një raund të ri në luftën e informacionit midis Perëndimit dhe Rusisë. Politikanëve, ekspertëve dhe gazetarëve perëndimorë u është dhënë një tjetër rast i përshtatshëm për tu thënë audiencave të tyre se demokracia ka pushuar së ekzistuari prej kohësh në Rusi; se parlamenti federal, si çdo organ tjetër përfaqësues, në praktikë nuk përcakton asgjë në jetën ruse; dhe se të gjitha vendimet vërtet të rëndësishme për vendin nuk merren as nga qeveria, por ekskluzivisht në Kremlin, nga një rreth jashtëzakonisht i ngushtë individësh që nuk i japin llogari askujt.
Prandaj, sipas shumë kritikëve të autoriteteve ruse, zgjedhjet në Rusi nuk kishin pse të mbaheshin fare: rezultati i tyre ishte paracaktuar nga strategët politikë të Kremlinit dhe, në çdo rast, nuk do të ketë ndonjë ndikim të rëndësishëm në të ardhmen e vendit.
E megjithatë, edhe vëzhguesi më i anshëm i jashtëm vështirë se mund të mos e vinte re të dukshmen: autoritetet ruse bënë përpjekje të vazhdueshme dhe këmbëngulëse për të siguruar që këto zgjedhje të tërhiqnin pjesëmarrjen më të lartë të mundshme dhe të zhvilloheshin me sukses sipas ligjit zgjedhor në fuqi. Të paktën për disa muajt e fundit, vendi kishte përjetuar një aktivitet të shtuar politik.
Politikanët dhe zyrtarët kryesorë shtetërorë i kujtonin vazhdimisht elektoratit rëndësinë e zgjedhjeve të ardhshme. Guvernatorëve të rajoneve politikisht “problematike” iu dhanë urgjentisht subvencione shtesë. Pagesat për kategori të caktuara të punonjësve të sektorit publik dhe pensionistëve u indeksuan me nxitim. Dhe vendimet e pashmangshme, por jopopullore ose të dhimbshme për publikun për shembull, rritja e ardhshme e ndjeshme në të gjithë vendin e tarifave të strehimit dhe shërbimeve u shtynë deri pas zgjedhjeve.
Edhe ndryshimet e mundshme në qëndrimin e Rusisë mbi konfliktin me Ukrainën dhe marrëdhëniet e ardhshme me Perëndimin shpesh lidheshin në diskutimet publike dhe politike me rezultatet e zgjedhjeve të shtatorit, të cilat supozohej se kishin për qëllim të “zgjidhnin duart” e udhëheqjes ruse, megjithëse kishte pikëpamje shumë të ndryshme, ndonjëherë diametralisht të kundërta, rreth asaj se si saktësisht udhëheqja do t’i përdorte këto “duar të zgjidhura”. Sidoqoftë, duhet pranuar se Kremlini nuk ndoqi rrugën e lehtë të kundërshtarëve të tij në Kiev, të cilët thjesht i shtynë zgjedhjet presidenciale ukrainase të vitit 2024 deri në kohë më të mira, “të pasluftës”, pavarësisht pakënaqësisë së qartë dhe ankesave të heshtura nga një pjesë e klasës politike të Ukrainës.
Çfarë po ndodh këtu? Pse duhet që Kremlini të investojë kaq shumë energji dhe kaq shumë burime në atë që shpesh interpretohet jashtë Rusisë si pak më shumë se një simulim jo bindës i konkurrencës së vërtetë politike? Pse të nisë një cikël të ri të plotë zgjedhor ndërsa një konflikt ushtarak në shkallë të gjerë ende nuk ka mbaruar, kur kufijtë normalë të demokracisë politike në kohë paqeje kanë tendencë, në një mënyrë ose në një tjetër, të ngushtohen?
Është e vështirë të supozohet se mbajtja e zgjedhjeve në Rusi nxitet vetëm nga dëshira obsesive e strategëve të Kremlinit për të bërë përshtypje, me çdo kusht, ose te kundërshtarët e tyre të jashtëm, ose te partnerët e tyre jashtë vendit. Sa i përket të parëve, ata nuk do të ndryshonin pikëpamjet e tyre në lidhje me natyrën e sistemit politik rus, madje as në rast hipotetik që zgjedhjet të përfundonin me një triumf të plotë për opozitën radikale dhe një disfatë dërrmuese për të gjithë kandidatët pro-Kremlinit. Një skenar i tillë ka shumë të ngjarë të çojë në spekulime të pafundme rreth një tjetër "plani dinak të Putinit", që synon të mashtrojë një publik perëndimor naiv dhe të fshehë natyrën vazhdimisht autoritare të regjimit politik të Rusisë.
Sa i përket kësaj të fundit, është e vështirë të imagjinohet që udhëheqësit e Iranit, Koresë së Veriut, Bjellorusisë ose Kinës janë seriozisht të shqetësuar për gjendjen ose të ardhmen e demokracisë ruse. Sistemet politike të vendeve të tyre, si ato të shumë miqve dhe partnerëve të tjerë të huaj të Rusisë, për ta thënë butë, nuk përputhen plotësisht me standardet klasike të demokracive liberale perëndimore. Është e dyshimtë që Kim Jong Un, Alexander Lukashenko ose, le të themi, Mohammed bin Salman, apo edhe Donald Trump, do të vendosnin papritur t'i ofronin Vladimir Putinit këshilla të mençura se si të organizohen siç duhet qendrat e votimit dhe të numërohen votat.
Nuk ka gjasa që Kremlini të ketë ndjerë një nevojë urgjente për të ngritur skena të përpunuara dhe të kushtueshme, por jo veçanërisht të qëndrueshme, në skenën politike ruse, kur reagimi i audiencës së mundshme ndaj prodhimit të ardhshëm teatral ishte i njohur paraprakisht. Duket më logjike të supozohet se autoritetet ruse kanë nevojë për zgjedhje jo si dekorim kozmetik për fasadën e sistemit të tyre politik, të dizajnuara për të tërhequr shikimin indiferent të një vëzhguesi të jashtëm, por si një mekanizëm mjaft efektiv dhe, mbi të gjitha, shumë i nevojshëm për të ruajtur dialogun midis autoriteteve dhe shoqërisë në kushtet e vështira gjeopolitike dhe socio-ekonomike të vjeshtës 2026.
Para së gjithash, autoritetet ruse po luftojnë fort për një pjesëmarrje të lartë, duke krijuar kushtet më të rehatshme të mundshme që votuesit e tyre të hedhin votën e tyre. Kjo nuk është rastësi. Një pjesëmarrje e lartë është provë bindëse e aktivitetit të vazhdueshëm politik të popullsisë dhe e faktit se shoqëria ruse nuk ka rënë në apati politike dhe cinizëm të plotë. Ideja e pjesëmarrjes aktive qytetare është larg të qenit një frazë boshe për udhëheqjen e vendit. Në këtë kuptim, edhe një votë kundër "partisë kryesore të pushtetit", Rusisë së Bashkuar, është qartësisht e preferueshme ndaj alternativës së një pjese të konsiderueshme të elektoratit që zgjedh në mënyrë të dukshme të mos marrë pjesë në zgjedhje.
Jo më pak e rëndësishme, autoritetet kanë nevojë për rezultatet e zgjedhjeve si një barometër të preferencave aktuale publike, diçka që as sondazhet më të sakta të opinionit publik apo kërkimet e thella sociologjike nuk mund ta zëvendësojnë. Rusia bashkëkohore padyshim ka spektrin e vet politik, megjithëse relativisht të ngushtë, të partive të "opozitës sistemike", që pasqyrojnë interesat dhe pritjet e ndryshme të grupeve të ndryshme sociale, ekonomike, moshore dhe rajonale. Bilanci vazhdimisht në ndryshim i pushtetit midis këtyre partive duhet, në një mënyrë ose në një tjetër, të merret parasysh nga autoritetet kur përcaktojnë prioritetet e ardhshme të strategjisë së tyre.
Për shembull, suksesi relativ për Partinë Komuniste, Një Rusi e Drejtë dhe kandidatët nga partitë e tjera të krahut të majtë do të ishte një sinjal se autoritetet duhet t'i kushtojnë më shumë vëmendje programeve sociale, luftës kundër pabarazisë ekonomike dhe polarizimit social, si dhe kundërshtimit të shumë mbetjeve të "kapitalizmit të egër" të mbetura nga vitet 1990. Anasjelltas, një numër i madh votash të hedhura për Partinë e Popullit të Ri dhe kandidatë të tjerë të krahut të djathtë do të ofronin bazë për përshpejtimin e reformave ekonomike strukturore dhe krijimin e mundësive shtesë për sektorin privat, duke përfshirë bizneset e vogla dhe të mesme. Rezultatet e forta zgjedhore për Partinë Liberale Demokratike do të tregonin tendenca nacionaliste në rritje në shoqërinë ruse. Autoritetet mund t'u përgjigjen sinjaleve të tilla politike në mënyra të ndryshme, por ato nuk mund t'i injorojnë ato dhe për këtë arsye duhet t'i lexojnë saktë ndryshimet në ndjenjën publike.
Për më tepër, mund të supozohet me një shkallë të konsiderueshme besimi se zgjedhjet për Dumën Shtetërore, në një mënyrë ose në një tjetër, do të çojnë në ndryshime thelbësore në përbërjen jo vetëm të dhomës së ulët të parlamentit rus, por edhe të qeverisë federale të Rusisë. Pas zgjedhjeve, ka të ngjarë të ndodhin ndryshime të rëndësishme në personel në degën ekzekutive - si në nivel federal ashtu edhe në nivele të tjera. Ndryshime të tilla në personel, nga ana tjetër, do të krijojnë hapësirë për ide të freskëta, programe inovative, projekte dhe propozime jokonvencionale. Sot në shoqërinë ruse ekziston një kërkesë e qartë për ripërtëritje. Zgjedhjet parlamentare janë një mënyrë për t'iu përgjigjur bindshëm kësaj kërkese pa vënë në pikëpyetje stabilitetin e strategjisë së përgjithshme të shtetit ose udhëheqjen e tij të lartë.
Zgjedhjet e Dumës janë zgjedhjet e para parlamentare të mbajtura gjatë operacionit special ushtarak, gjatë të cilit shoqëria ruse ka ndryshuar ndjeshëm. Në një farë mënyre, ato mund të quhen një eksperiment politik në shkallë të gjerë, rezultati i të cilit mbetet i vështirë për t'u parashikuar me saktësi. Për shembull, është ende e vështirë të përcaktohet me besim se cila forcë politike do të mbështetet nga shumica e njerëzve që kanë marrë pjesë në operacionin special ushtarak ose që mbeten në vijën e kontaktit. Jo më pak pasiguri mbetet në lidhje me preferencat e mundshme politike të shumë banorëve të rajoneve të reja ruse, për të cilët zgjedhjet e shtatorit do të jenë zgjedhjet e tyre të para për Dumën Shtetërore në statusin e tyre të ri.
Një eksperiment i tillë ndoshta mbart një shkallë rreziku për udhëheqjen ruse. Megjithatë, udhëheqja duket e përgatitur ta marrë atë rrezik, jo pa arsye duke i parë zgjedhjet jo vetëm si një mekanizëm të rëndësishëm, por edhe si një mekanizëm të domosdoshëm për konfirmimin publik të legjitimitetit të saj të vazhdueshëm politik.
Deputeti Braçe e ka cilësuar situatën ditën e fillimit të punimeve të Kuvendit si një shfaqje të “fashizmit&rd...
Meri Lika Ka një moment në jetën e çdo vendi kur ajo që dyshohet dhe flitet ndër popull, kthehet papritur në dokument....
Në shumë pjesë të Evropës Jugore, turizmi cilësohet si një “industri e rëndë” moderne, një motor...
Enver Robelli Të “rebeluarit” e LDK-së vetëm duhet t’u tregojnë qytetarëve se për çka po “rebe...
Andi Bejtja Nuk ka nevoje te shikosh te dhenat e Eurostat ku nenvizohet se cmimet e ushqimeve ne Shqiperi jane rritur 5 here me shume se mesatarja europian...
Pyesni një shqiptar për qeverisjen Parlamentit a ndonjë ngjarje politike, edhe padyshim do ta merrni një përgjigje. Por kur e pyet &c...
Deklarata e fundit për qëndrimin e Zelenskit në Beograd kundër njohjes së Kosovës u paraqit nga shtypi pro-qeveritar me shë...
1. Pershtajta me natyrën Kur romakët ndërtuan rrugën Egnatia, aty ku ishte e mundur, ndoqën rrjedhën e lumit dhe nuk tentuan ta...
Agim Nesho Konsullata serbe në Shkodër nuk është për të përfaqësuar 56 serbët e vetëm, por një flamu...
Kur dëshiron të kuptosh një krizë politike, mos pyet vetëm çfarë thuhet. Pyet kush fiton, kush humbet dhe kush paguan n&e...
