Në zemër të Toskanës, komuniteti shqiptar hap dyert e vitit të dytë të shkollës së gjuhës amtare. Një nismë që po shndërrohet në një institucion të qëndrueshëm për ruajtjen e trashëgimisë kulturore të fëmijëve të diasporës.

FIRENCE – Në qytetin ku arti dhe historia italiane ndërthuren në çdo cep, komuniteti shqiptar ka vijuar traditën e nisur një vit më parë, duke çelur zyrtarisht vitin e dytë të veprimtarisë së shkollës shqipe. Kjo nismë, tashmë në rrugën e konsolidimit, synon të mbajë gjallë lidhjen e brishtë, por të fortë, mes fëmijëve të lindur apo rritur në Itali dhe rrënjëve të tyre kulturore.

Rikthimi në bankat e shkollës pas pushimeve verore u shoqërua me entuziazëm dhe emocione të sinqerta. Për nxënësit e vjetër ishte një ribashkim me shokët, shoqet dhe mjedisin e tyre gjuhësor, ndërsa për fytyrat e reja, dita e parë solli emocionin e njohjes me Abetaren.

Pamja e fëmijëve që mbajnë në duar librat e tyre në gjuhën shqipe, brenda një mjedisi evropian, përbën një dëshmi të qartë të përkushtimit familjar dhe komunitar për ruajtjen e gjuhës amtare.

Një nga zhvillimet më domethënëse të këtij viti të dytë është zgjerimi i trupës pedagogjike. Përfshirja e dy mësueseve të reja, të cilat u prezantuan gjatë ditës së hapjes, tregon rritjen e organizimit dhe vullnetin e komunitetit për t’i dhënë kësaj nisme vazhdimësi dhe standarde gjithnjë e më të mira profesionale.

Përtej mësimit të alfabetit, rregullave gramatikore dhe pasurimit të fjalorit, klasa funksionon edhe si një hapësirë kulturore. Këtu, fëmijët ushtrojnë aftësinë për të dëgjuar, folur, lexuar dhe shkruar shqip, duke përballuar sfidën e një përditshmërie ku italishtja mbetet gjuha mbizotëruese e shkollës, shoqërisë dhe komunikimit të përditshëm.

Ruajtja e gjuhës amtare në emigracion mbetet një nga sfidat më të rëndësishme për familjet shqiptare. Ajo kërkon një bashkëpunim të vazhdueshëm mes mësuesve, prindërve dhe fëmijëve, si dhe përpjekje që shqipja të përdoret jo vetëm në klasë, por edhe në jetën e përditshme familjare.

Misioni i shkollës nuk kufizohet vetëm te mësimi i gjuhës. Përmes saj, fëmijët kanë mundësinë të komunikojnë më natyrshëm me gjyshërit dhe të afërmit, të njohin më mirë historinë e familjeve të tyre dhe të ruajnë lidhjen me kulturën dhe trashëgiminë nga e cila vijnë.

Në këtë proces, shkolla dhe familja bëhen dy shtylla të së njëjtës përpjekje, që gjuha shqipe të mos mbetet vetëm një kujtim i brezit të prindërve, por të vazhdojë të jetë një gjuhë e gjallë për brezat që rriten larg vendit të origjinës.

Në përfundim të ditës së parë, mes librave, fletoreve dhe detyrave të reja, mbetet i qartë një angazhim i përbashkët, që shqipja të vazhdojë të flitet, të lexohet dhe të shkruhet edhe nga brezat e ardhshëm.

Në Firencën e Rilindjes, ky vit i dytë i shkollës shqipe shënon një tjetër hap në ndërtimin e urave mes brezave, mes kulturave dhe, mbi të gjitha, mes fëmijëve shqiptarë dhe rrënjëve të tyre.

Për shoqatën kulturore shqiptare "Adriatiku" Firence, Zoge Idrizi Loshi!