Francesco Totti feston 50-vjetorin: homazhi për kapitenin e Romës mes rekordeve, dashurisë për ngjyrat verdhekuqe, Botërorit 2006 dhe mitit të “lugës”.

Një dashuri e vetme dhe e madhe. E kthyer në të njëjtën monedhë nga rrugët dhe shtëpitë e qytetit të tij, e festuar me kore, kujtime dhe imazhe të ndryshme. E përjetshme, ashtu si mbiemri që shoqëron kryeqytetin. Për 20 vite, Roma ka qenë Francesco Totti dhe Francesco Totti ka qenë Roma. Këtë e thotë ndjenja popullore, por e thonë edhe shifrat, ato që nuk fshihen kurrë: 786 ndeshje me fanellën verdhekuqe, prej të cilave 571 me shiritin e kapitenit në krah, dhe 307 gola të shënuar. Si ai, askush në të kaluarën. Dhe vështirë se do të ketë edhe në të ardhmen.

Totti mbush 50 vjeç, por askush nuk e beson. Ai ka ende të njëjtën buzëqeshje ironike dhe pothuajse të njëjtin fizik si atëherë kur driblonte edhe mbrojtësit më të mirë të botës, sikur po luante në parkimin pranë shtëpisë. Ndoshta, po ta shikosh mirë, mund të dallosh pak bark, por kjo nuk e zbeh aspak madhështinë e personazhit.

Deri pak kohë më parë kishte edhe nga ata që, pasi e shihnin duke luajtur me miqtë, i propozonin të rikthehej në Serie A. Ndoshta do të ishte paksa e tepruar, por shumë njerëz do të kishin paguar për ta parë sërish duke ekzekutuar një goditje dënimi. Ose ndoshta një penallti me stilin “cucchiaio”. Më mirë të kënaqemi me padelin, që po, është dashuria e tij e dytë. Lodhet më pak dhe argëtohet. Një 50-vjeçar që luan në Serie A duket si një paradoks, ndërsa një 50-vjeçar që fiton turne padeli është diçka normale.

Më pak normale është që Kapiteni të mos ketë një rol të vërtetë brenda klubit verdhekuq, një hipotezë që është përmendur shpesh, por që nuk është realizuar kurrë. Megjithatë, Roma e sotme është krejt tjetër nga ajo e fillimeve të tij dhe e rrugëtimit të gjatë që përshkoi me klubin.

Ta shihje Tottin me një fanellë tjetër do të ishte po aq e bezdisshme sa zhurma e shkumës së pandarë mbi dërrasën e zezë. Do të shkaktonte një krizë identiteti te një tifozëri që e ka dashur gjithmonë dhe nuk e ka vënë kurrë në diskutim.

Disa herë tentuan ta joshnin të ashtuquajturat “skuadra të mëdha të Veriut”, por pa gjetur terren të favorshëm. Tentoi edhe Real Madridi, ndoshta i vetmi klub që arriti ta lëkundte sadopak. Sepse, le ta themi hapur, Totti kishte të gjitha karakteristikat për të luajtur me fanellën e Realit: i gjatë, i koordinuar, elegant në lëvizje dhe spektakolar në lojë. Një lojtar për “Bernabeun”, i cili megjithatë gjithmonë vendosi të qëndronte aty ku kishte lindur dhe ishte rritur, aty ku fitoi një titull kampion që, sipas shumë njerëzve, vlen sa dhjetë nga titujt e fituar nga Interi, Milani apo Juventusi. Dhe ndoshta është vërtet kështu.

Vujadin Boškov i dha debutimin në Serie A, duke e aktivizuar në minutat e fundit të një ndeshjeje të fituar në Brescia. Carlo Mazzone e vendosi për herë të parë titullar në një ndeshje të Kupës së Italisë kundër Sampdorias, pas një konkurrimi për vendin në formacion me një lojtar të quajtur Walter Lapini, i cili luante me të në ekipin Primavera, por nuk pati një karrierë të madhe.

Atë mbrëmje, Totti mori edhe disa ndërhyrje të forta nga Pietro Vierchowod, që e kishte në markim, por megjithatë ishte i lumtur. Dhe si mund të mos ishte?

Momente pa lumturi pati më pas, për shembull gjatë periudhës së shkurtër të trajnerit argjentinas Carlos Bianchi, i cili kishte dhënë dritën jeshile për huazimin e Tottit te Sampdoria. Kush e di, ndoshta gjithçka do të kishte ndryshuar. Ose ndoshta jo. Bianchi u largua shpejt dhe për këtë arsye nuk do ta mësojmë kurrë.

Në fund ishte Luciano Spalletti, i cili, pavarësisht dëshirës së tij, u detyrua të menaxhonte sezonin e fundit të Tottit para lamtumirës, ndoshta duke bërë edhe disa gabime, të cilat më pas iu falën.

Ndoshta Totti mund të kishte fituar më shumë, por për këtë do të duhej të largohej nga ambienti i tij, nga kujtimet e fëmijërisë në Porta Metronia dhe nga miqtë e tij të përhershëm.

Ai e kompensoi disi me Kombëtaren, e cila i dha titullin kampion bote në vitin 2006 (edhe pse luajti me kohë të kufizuar për shkak të një dëmtimi të rëndë të pësuar gjatë sezonit) dhe e çoi një hap larg titullit europian në vitin 2000. Ishte ai Europian ku lindi edhe shprehja e tij e famshme “Mo’ je faccio er cucchiaio” (“Tani do ta bëj me lugë”), të cilën e tha dhe e realizoi gjatë serisë së penalltive në gjysmëfinalen kundër Holandës.

Roma ishte feja e tij monoteiste, por pa armiq të betuar. Totti nuk ishte një futbollist që ndante njerëzit në kampe; ishte një simbol që ndonjëherë mund të shkaktonte zili, por kurrë urrejtje. Ishte një kampion, kjo është e sigurt. Është roman dhe romanist. Dhe paksa “Pupone” edhe tani që ka mbushur 50 vjeç.