‘Do më vrasin bandat’/ ‘Skifteri’ shqiptar fiton të drejtën e anonimatit, por poston video nga gjykata

Nga Rory Tingle, DAILY MAIL

Një gjyqtar britanik i dha anonimitet një hajduti serial që po lufton kundër dëbimit të tij të pestë, duke pretenduar se është në rrezik nga një bandë kriminale shqiptare – por më pas vetë i dënuari publikoi një video nga gjykata.

Personi është dënuar për disa vepra penale në Mbretërinë e Bashkuar dhe është dëbuar vazhdimisht nga Home Office, përpara se të rikthehej fshehurazi në vend.

Tani ai ka apeluar kundër urdhrit të fundit të dëbimit dhe ka kërkuar azil, me arsyetimin se jeta e tij mund të jetë në rrezik nëse kthehet në Shqipëri.

Gjatë një seance javën e kaluar në Gjykatën e Emigracionit ‘Taylor House’, në qendër të Londrës, shqiptari pretendoi se ishte detyruar të largohej drejt Britanisë së Madhe sepse ishte “shumë e lehtë” që armiqtë e tij ta gjurmonin në vende të tjera të Evropës.

Personi, i cili është në të 30-at dhe ka një fëmijë në Britani me një partnere të ndarë prej tij, pretendoi gjithashtu se shëndeti i tij mendor ishte dëmtuar si pasojë e raportimeve të mëparshme mediatike për çështjen e tij.

Megjithatë, ditën e seancës, ai publikoi në rrjetet sociale një video që dukej se e tregonte të ulur në një zonë pritjeje në gjykatë, të cilën e identifikoi me emër në përshkrimin e videos.

Përveçse zbulonte vendndodhjen e tij, pamjet duket se shkelin edhe ndalimin për fotografimin dhe filmimin brenda ndërtesave të gjykatave. Kushdo që konstatohet se ka shkelur këto rregulla mund të ndiqet penalisht për shpërfillje të gjykatës dhe mund të përballet me një dënim deri në dy vjet burg.

Përfaqësuesi i tij, Eric Fripp, i tha gjykatës se ai kishte të drejtë të mbetej anonim, pasi po kërkonte azil mbi bazën e nevojës për mbrojtje.

Kjo kërkesë u pranua nga gjyqtari Ravinder Bagral. Medias nuk iu dha mundësia ta kundërshtonte urdhrin për anonimitet gjatë seancës, megjithëse Daily Mail më pas ka kërkuar anulimin e tij.

Një përfaqësues i gjykatës konfirmoi pas seancës së 15 shtatorit se kërkesa ishte marrë dhe ishte në shqyrtim.

Alan Mendoza, Drejtor Ekzekutiv i Henry Jackson Society, kritikoi vendimin për t’ia fshehur identitetin publikut.

“Drejtësia e hapur ekziston në mënyrë që publiku të mund të shohë se si merren vendimet në emër të tij. Dhënia e anonimitetit një krimineli profesionist që filmon veten në gjykatë për rrjetet sociale, ndërsa përballet me dëbimin e tij të pestë, për shkak të një kërcënimi që nuk e ka raportuar kurrë në polici, e tall këtë parim. Publiku meriton më shumë.”

Khdeeja Khan, që përfaqësonte Home Office, tha se burri kishte kryer një seri vjedhjesh gjatë kohës që jetonte në Britaninë e Madhe, përfshirë edhe pas secilës prej katër rasteve kur ishte rikthyer ilegalisht në Mbretërinë e Bashkuar pasi ishte dëbuar.

Ajo e pyeti në gjykatë: “A e pranoni se keni kryer vazhdimisht krime të rënda në Mbretërinë e Bashkuar, të lidhura me vjedhje? A e pranoni se keni shkelur vazhdimisht ligjet britanike të kufirit dhe se keni shkelur një urdhër dëbimi katër herë?”

Burri pranoi se veprat e tij penale ishin “shumë serioze”, por pretendoi se ishte “detyruar” të kthehej ilegalisht në Britani për shkak të frikës për sigurinë e tij.

Ai i tha gjykatës se kishte mbërritur për herë të parë në Britani në moshën 13-vjeçare, përpara se të binte në duart e një bande të fuqishme kriminale shqiptare që e detyronte të kryente vjedhje. Ai pretendoi se, kur më vonë u përpoq të largohej nga banda, si ai ashtu edhe familja e tij u bënë objektiva.

Sa herë që dëbohej në Shqipëri, ai tha se mësonte se anëtarët e bandës po e kërkonin dhe largohej përsëri brenda dy ose tre javësh. Fillimisht, tha ai, u përpoq të vendosej diku tjetër në Evropë, por edhe atje ata zbuluan vendndodhjen e tij.

Ai tha se banda fillimisht ishte përpjekur ta gjurmonte në Britani, por se për më shumë se një vit nuk kishte pasur probleme këtu dhe ai besonte se ata ishin dorëzuar, duke e bërë Britaninë e Madhe të vetmin vend ku ndihej i sigurt.

Ai i tha gjykatës: “Banda ka pasur kontakte në Shqipëri. Më rrëmbyen dhe një herë më vunë thikën në qafë. Kisha fat që shpëtova. U përpoqa të qëndroja në Evropë, por në Evropë ishte shumë e lehtë të më gjenin, kështu që më duhej të vija këtu.”

Ai i tha gjithashtu gjykatës se ishte tepër e rrezikshme të kthehej, sepse familja e tij ishte përfshirë në një gjakmarrje shqiptare, gjatë së cilës xhaxhai i tij ishte qëlluar dy vjet më parë, por “policia lokale e korruptuar” e kishte “mbyllur çështjen”.

Zonja Khan tha se nuk kishte prova që mbështesnin pretendimet e tij se ishte në rrezik në Shqipëri dhe vuri në dukje se ai nuk kishte raportuar asnjë kërcënim në polici, as në Shqipëri dhe as në Britani.

Ai u përgjigj: “Arsyeja pse nuk raportova asgjë në Shqipëri është sepse policia është e korruptuar dhe banda është shumë e fuqishme dhe ka lidhje me policinë atje.”

Zonja Khan vuri gjithashtu në dukje përdorimin e shpeshtë të rrjeteve sociale nga burri – përfshirë fotografi të rregullta ku shfaqej në makina luksoze dhe duke pirë në klube nate – dhe pyeti se përse ai do të tërhiqte vazhdimisht vëmendjen ndaj vetes në internet nëse vërtet kishte frikë nga një bandë.

Në përgjigje, ai pretendoi se “ndihej i sigurt” në Britani, por pranoi se postimet mund të shiheshin kudo në botë.

Çështja u shty në pritje të vendimit të gjyqtarit Bagral.