Kasper Schmeichel dëshiron të rikthehet së shpejti në botën e futbollit. Ish-portieri 39-vjeçar u detyrua nga një dëmtim t’i jepte lamtumirën ndeshjeve në fund të sezonit të kaluar. Djali i legjendës do të kishte dashur të vazhdonte, por u gjend duke bërë diçka tjetër. Një plagë që po e shtyn të bëjë maksimumin për të kërkuar të rikthehet në një tjetër rol, atë të trajnerit. Për momentin po kalon një periudhë si “i papunë”, me disa dalje si opinionist televiziv, që megjithatë po rezulton mjaft stresuese. Kjo sepse po i përkushtohet me shpirt e me zemër familjes.
Të kalosh nga t’i kushtosh pjesën më të madhe të ditëve të tua futbollit dhe punës, në të qenit në dispozicion të familjarëve, nuk është e thjeshtë. Për ta bërë idenë më të qartë, Kasper Schmeichel shpjegoi se ndihet si një shofer me kohë të plotë: “Nëse po luftoj kundër mërzisë? Përtej çdo imagjinate. Kam tre fëmijë. Praktikisht jam një shofer Uber me kohë të plotë. Është një tranzicion i çuditshëm. Nuk isha gati për këtë. Jeta të përball me këto gjëra dhe unë po përshtatem”. Dhe përshtatja është gjithçka përveçse e thjeshtë për ish-lojtarin e Manchester City, Leeds United, Leicester, Nice, Anderlecht dhe Celtic, i cili megjithatë po përpiqet të studiojë dhe të formohet për t’u bërë trajner në një kohë sa më të shkurtër.
Ai ende e ka brenda zjarrin e sportistit profesionist, por problemi në shpatull e la jashtë loje. Ja pra dëshira për të provuar shanset e reja si trajner: “Meqë nuk u tërhoqa sipas kushteve të mia, ende e kam shpirtin tim konkurrues. Do të doja të trajnoja, të isha një menaxher futbolli ose të kisha një rol të nivelit më të lartë. Zjarri ende digjet shumë fort. Nuk më pëlqen shumë të marr licencat, por duhet t’i kesh. Kur jam në fushë, duke trajnuar ose duke ndihmuar të rinjtë të dalin në pah, marr shumë kënaqësi. Gjatë gjithë jetës jam mësuar me pritshmërinë se duhet të jap maksimumin dhe kjo më jepte energji. Tani, nga një ditë në tjetrën, e gjithë kjo u zhduk. Ai kulm i dopaminës ka nevojë të zëvendësohet”.
Për shumë futbollistë, ky kalim nga profesionizmi te ndalimi i aktiviteteve është traumatik, sepse sjell pikërisht një revolucion në jetën e tyre. Sidomos kur gjithçka nuk ndodh në mënyrë “natyrale”, por si pasojë e një dëmtimi. Në këtë skenar janë emblematike edhe fjalët e babait të Kasperit, ish-legjendës së United, Peter: “Është një periudhë e vështirë për Kasperin tani. Një ditë je dikush. Ke një identitet. Dhe të nesërmen nuk ke më asgjë. Nuk ka asgjë dhe nuk mund ta zëvendësosh me asgjë. Unë u tërhoqa me zgjedhjen time, por për Kasperin pati një dëmtim në mes. Nuk e di se si do të jetë kapitulli i ardhshëm i jetës tënde”.
Asnjë hipokrizi apo dëshirë për t’u shfaqur si dikush që nuk është nga i sinqerti Schmeichel, i cili po përjeton një moment vështirësie të madhe. Shpesh shohim dhe lexojmë deklarata të rastit nga ata që i kanë kushtuar gjithë pjesën e parë të jetës së tyre futbollit dhe më pas gjenden të detyruar të rindërtojnë veten në një moshë të veçantë. Thelbësore është largpamësia dhe aftësia për t’u menaxhuar përpara se të mbërrijë momenti për të varur këpucët në gozhdë, sidomos kur ndoshta nuk je një futbollist i nivelit të lartë, i aftë të jetojë me të ardhurat e fituara dhe të përfitojë edhe nga imazhi i tij.
