Pesë këshilla për prindërim të shëndetshëm dhe të lumtur pas një ndarjeje

Miliona nëna dhe baballarë detyrohen të ndajnë prindërimin pas ndarjes ose divorcit. Dhe shumë prej tyre nuk kanë idenë se si ta ndajnë mirë.

Rezultati mund të jetë një qasje e përbashkët prindërimi të cilat nuk janë domosdoshmërisht në interesin më të mirë të fëmijëve të përfshirë, sepse thjesht dashuria për fëmijën tuaj nuk është gjithmonë e mjaftueshme, thekson Aaron Dale, autor i librit të ri “Bashkëprindi: Një set mjetesh për prindërimin së bashku, veçmas”.

Dale, i cili u rrit nga një nënë beqare dhe ndan kujdesin ndaj dy djemve të tij me nënat e tyre, thotë: «Pavarësisht se sa e zakonshme është bërë ndarja dhe bashkëprindërimi, shumë prej nesh e hyjnë në këtë udhëtim me shumë pak vetëdije ose kuptim të asaj që kërkon.»

Babai, një këshilltar për bashkëprindërim, i cili është gjithashtu themelues i platformës sociale të prindërimit të përbashkët @raisingboys_2men, thotë se kur u bë vetë bashkëprindër, e kuptoi shpejt se dashuria për fëmijën tënd nuk ishte domosdoshmërisht e mjaftueshme për ta bërë bashkëprindërimin të funksionojë.

«Mund të kesh dy prindër që e duan thellësisht fëmijën e tyre, duan më të mirën për të, por prapëseprapë kanë vështirësi në komunikim dhe mosmarrëveshje», vëren ai.

Dale, 40 vjeç, shpjegon se pikërisht për këtë arsye ai u “detyrua” të shkruante librin dhe thekson: “I njihja personalisht sfidat dhe doja t’i ndihmoja bashkëprindërit, duke krijuar burimin që do të doja ta kisha kur fillova të lundroja në rrugën e paparashikueshme të bashkëprindërimit. Diçka praktike, e ndershme dhe e arritshme, në vend të diçkaje që thjesht u tregonte prindërve se çfarë duhet të bënin.”

“Realiteti është se nuk ka një qasje të vetme për të gjithë ndaj prindërimit të përbashkët.”

Ai thotë se, ndërsa disa prindër të ndarë, për shembull, komunikojnë çdo ditë dhe kjo funksionon për ta, të tjerë mund të komunikojnë vetëm kur kanë nevojë. Disa mund të kenë një ndarje të barabartë të prindërimit, ndërsa të tjerë mund të kenë një orar njëmujor në muaj që funksionon për ta dhe fëmijën e tyre.

Por ai thekson: «Pavarësisht nga rrethanat tuaja, ka një gjë që të gjithë duhet ta kemi të përbashkët: dëshirën për të rritur një të fëmi të shëndetshëm, të sigurt dhe të pajisur mirë emocionalisht».

Shoqata Kombëtare e Qendrave të Kontaktit për Fëmijët (NACCC) i ndihmon fëmijët të qëndrojnë në kontakt me prindërit pas ndarjes dhe divorcit, dhe Phil Coleman, menaxheri i zhvillimit të shërbimeve të NACCC, thekson se, ndërsa ndarja padyshim që mund të jetë sfiduese për të gjithë të përfshirët, ajo nuk duhet të përcaktojë të ardhmen e një fëmije.

«Një nga faktorët më të rëndësishëm që ndikon në mënyrën se si fëmijët përshtaten është aftësia e prindërve për të punuar së bashku në mbështetje të nevojave të fëmijës së tyre, edhe kur marrëdhënia e tyre ka marrë fund», thotë ai.

Megjithatë, ai thekson se bashkëprindërimi efektiv ndonjëherë keqkuptohet dhe shpjegon: “Prindërit nuk kanë pse të jenë miq, të bien dakord për gjithçka ose të kalojnë kohë së bashku në shoqëri.”

Coleman thotë se qendrat e kontaktit për fëmijët të akredituara nga NACCC, mund të luajnë një rol të rëndësishëm në ndihmën e familjeve për të ecur drejt një bashkëprindërimi më të shëndetshëm dhe shton: “Ajo që ka rëndësi është që prindërit ta mbajnë fëmijën e tyre në qendër të vendimeve, të komunikojnë me respekt, të menaxhojnë mosmarrëveshjet në mënyrë të përshtatshme dhe ta vendosin mirëqenien e fëmijës së tyre përpara konfliktit të pazgjidhur.”

Për të bërë më të mirën për fëmijët e prindërve të ndarë, Dale sugjeron këto mënyra praktike që ata të marrin vendime më të mira, të komunikojnë më efektivisht dhe ta mbajnë fëmijën e tyre në qendër të prindërimit të tyre…

Ndarja mund të jetë fillimi, jo fundi

Dale thotë se, ndonëse është e lehtë ta shohësh fundin e një lidhjeje si një dështim, në disa rrethana ndarja mund të krijojë mundësinë për diçka më të shëndetshme.

Ai thekson se një sondazh i vitit 2015 me të rinj të moshës 14 deri në 22 vjeç për organizatën e të drejtës familjare Resolution, zbuloi se 82% do të preferonin që prindërit e tyre të divorcoheshin sesa të qëndronin së bashku të palumtur.

Përveç kësaj, ai thotë se një studim nga Direct Line Life Insurance zbuloi se më shumë se një e pesta e prindërve që do të ishin ndarë qëndruan bashkë më gjatë sepse kishin fëmijë, me prindërit që qëndruan në marrëdhënie mesatarisht më shumë se pesë vjet më gjatë sesa do të kishin qëndruar ndryshe.

“Këto gjetje e sfidojnë qartë idenë se të qëndrosh së bashku me çdo kusht, është gjithmonë ajo që është më e mira për një fëmijë”, thotë ai.

"Nuk ke dështuar si prind thjesht sepse marrëdhënia jote ka dështuar. Ndonjëherë gjëja më e shëndetshme që mund t'i japësh fëmijës tënd nuk janë dy prindër që pretendojnë se gjithçka është në rregull, por dy prindër që mësojnë si të jenë mirë veçmas."

Kufijtë janë mbrojtje, jo ndëshkim

Nëse prindi tjetër thotë se nuk mund ta telefonosh pas një kohe të caktuar, ose nëse nuk dëshiron që të hysh në hapësirën e tij personale, apo çfarëdo qoftë, reagimi yt i parë mund të jetë "Pse po ma bëjnë këtë?", thotë Dale.

Por ai përdor analogjinë e një kopshti me lule të rrethuar nga një gardh me një tabelë që thotë 'Ndalohen lojërat me top' dhe thekson: “Nuk e shikon gardhin dhe mendon se lulet po të bëjnë përshtypje. E kupton që gardhi është aty për të mbrojtur atë që është brenda.

“Bashkëprindërimi kërkon që ne të zhvillojmë të njëjtin mirëkuptim. Një kufi nuk është domosdoshmërisht një përpjekje për t'ju penguar të përfshiheni me fëmijën tuaj - mund të jetë thjesht një përpjekje nga prindi tjetër për të mbrojtur paqen dhe mirëqenien e tij emocionale.”

Nuk është e thënë të jeni miq për të qenë bashkëprindër me sukses

Të jesh miqësor me ish-partnerin tënd nuk është përkufizimi i një bashkëprindërimi të suksesshëm, thekson Dale.

Ai thotë se prindërit e ndarë ndonjëherë ushtrojnë presion të madh mbi veten e tyre për të rikrijuar dinamikën familjare që kishin para ndarjes, ndoshta duke kaluar ditëlindjet e fëmijëve dhe Krishtlindjet së bashku, etj.

Por Dale paralajmëron: “Fëmijët nuk kanë domosdoshmërisht nevojë që prindërit e tyre të pretendojnë se janë ende çift. Ata kanë nevojë për prindër që mund t’u ofrojnë siguri, qëndrueshmëri dhe siguri. Qëllimi nuk është të rikrijoni marrëdhënien tuaj të vjetër – qëllimi është të krijoni një partneritet të ri të shëndetshëm prindëror.”

Plani juaj i prindërimit është plani juaj

Një nga sfidat më të mëdha të bashkëprindërimit është mospërputhja, thotë Dale. Ai thekson se fëmijët lulëzojnë kur kanë strukturë, rutinë dhe parashikueshmëri, megjithatë shumë bashkëprindër nuk kanë një plan të qartë se si do ta menaxhojnë këtë.

Ai thotë se çdo vendim i vogël mund të bëhet një mundësi për mosmarrëveshje midis bashkëprindërve, por një plan prindërimi mund të ndihmojë në parandalimin e kësaj.

Kjo është një marrëveshje midis bashkëprindërve se si do t'i menaxhojnë aspektet praktike të rritjes së fëmijës së tyre. Dale thekson se plani nuk ka nevojë të jetë i ndërlikuar ose të mbetet i njëjtë përgjithmonë, pasi nevojat e fëmijëve dhe rrethanat e prindërve mund të ndryshojnë.

Ai këshillon: «Koha më e mirë për të krijuar strukturë është zakonisht përpara se të kesh nevojë urgjente për të. Është shumë më e lehtë të ulesh dhe të biesh dakord për rregullimet kur komunikimi është relativisht i qetë sesa kur të dy prindërit janë të zemëruar, të lënduar dhe reagojnë ndaj njëri-tjetrit.»

Fëmija juaj nuk duhet të mbajë atë që ju përket juve

Edhe pse prindërit mund të kenë ndjenja të forta si lëndim, zemërim dhe xhelozi kur marrëdhënia e tyre mbaron, Dale thekson: “Fëmija juaj nuk duhet t’i mbajë ato për ju. Ai nuk duhet të bëhet lajmëtari midis dy prindërve. Atij nuk duhet t’i kërkohet të zgjedhë anë.”

“Një nga pjesët më të rëndësishme të bashkëprindërimit është të mësosh të dallosh përvojën tënde me prindin tjetër nga përvoja e fëmijës tënd me të.”/ DPA News.