Për vite me radhë, Seo Mi-hyeon thotë se heshti për atë që i ndodhte brenda institucionit ku duhej të merrte kujdes dhe mbrojtje. Vetëm pasi u largua përfundimisht prej tij, gruaja vendosi të tregonte historinë e saj. Dëshmia e saj çoi në një hetim që zbuloi raste të tjera dhe përfundoi me dënimin me 15 vite burg të drejtorit të një qendre për persona me aftësi të kufizuara intelektuale në Incheon të Koresë së Jugut.
I dënuari, i identifikuar nga mediat vetëm me mbiemrin Kim, drejtonte qendrën Saekdongwon, një institucion që financohej nga shteti. Gjykata arriti në përfundimin se ai kishte abuzuar seksualisht me tre gra që jetonin në qendër. Kim ka mohuar akuzat dhe ka apeluar vendimin. Në qendër të çështjes qëndron dëshmia e Seo Mi-hyeon, sot në të 40-at.
Ajo ishte vendosur në Saekdongwon në vitin 2016. Sipas dëshmisë së saj, abuzimet nisën pak kohë pas mbërritjes. Seo tregoi se drejtori hynte në dhomën e saj gjatë natës ose në orët e para të mëngjesit dhe e përdhunonte. Por ajo nuk denoncoi. Sipas gruas, brenda institucionit nuk kishte një person tek i cili ndiente se mund të kërkonte ndihmë. Ajo kishte frikë se pjesëtarët e tjerë të stafit nuk do ta mbronin nëse tregonte atë që po ndodhte.
Kështu kaluan vite. Kur më vonë u pyet se si kishte arritur të përballonte për kaq gjatë situatën, Seo dha një përgjigje të shkurtër: “Thjesht e durova”. Ngjarja që ndryshoi gjithçka ndodhi në shkurt të vitit 2025. Sipas dëshmisë së saj, Seo po përpiqej t’i shpëtonte një tjetër sulmi seksual. Ajo përdori duart për të penguar Kim-in, ndërsa ky i fundit, sipas saj, reagoi duke i hedhur një gotë.
Gruaja pësoi një plagë në kokë. Institucioni e dërgoi në spital, ku iu qep plaga. Vetëm më pas u njoftua nëna e saj. Ky episod ngriti dyshimet e familjes. Nëna kërkoi të shihte pamjet e kamerave të sigurisë së institucionit për të kuptuar se çfarë kishte ndodhur, por kërkesa e saj nuk u pranua. Ajo mori më pas një vendim që do të rezultonte vendimtar: vajza e saj nuk do të kthehej më në qendër.
Vetëm pasi mori sigurinë se nuk do të dërgohej sërish atje, Seo vendosi të fliste. Përmes avokates së saj, ajo shpjegoi se deri në atë moment kishte pasur frikë të tregonte abuzimet. Kur kuptoi se kthimi në institucion nuk ishte më një mundësi, ndjeu se më në fund mund të tregonte atë që pretendonte se kishte përjetuar. Denoncimi i saj vuri në lëvizje policinë. Hetimi nuk u ndal vetëm te historia e Seo-s. Gjatë verifikimeve, autoritetet identifikuan edhe dy gra të tjera që raportuan se ishin abuzuar seksualisht nga i njëjti drejtues.
Çështja përfundoi në gjykatë, e cila i konsideroi të besueshme dëshmitë e tre grave. Kim u dënua me 15 vite burg. Gjykata e shpalli fajtor për përdhunimin e Seo-s dhe të një gruaje tjetër. Në rastin e viktimës së tretë, ai u shpall fajtor për një formë më të lehtë të dhunës seksuale. Sipas vlerësimit të gjykatës, provat nuk ishin të mjaftueshme për të përcaktuar nivelin e forcës apo kërcënimit të kërkuar për akuzën më të rëndë.
Pikërisht kjo pjesë e vendimit ka hapur një debat të madh në Korenë e Jugut. Organizatat që mbrojnë personat me aftësi të kufizuara kundërshtojnë idenë që niveli i rezistencës fizike të viktimës të ketë një peshë vendimtare në klasifikimin e një sulmi seksual. Sipas aktivistëve, një kriter i tillë bëhet edhe më problematik kur viktimat janë persona me aftësi të kufizuara intelektuale, të cilët mund të kenë vështirësi për të kuptuar situatën, për të kundërshtuar agresorin apo për të komunikuar më pas atë që u ka ndodhur.
Por çështja mund të mos përfundojë me tri gratë e përfshira në proces. Pas shpërthimit të skandalit, autoritetet lokale kërkuan një vlerësim më të gjerë të situatës brenda institucionit. Një ekip nga Universiteti Woosuk shqyrtoi rastin dhe ngriti dyshime se të paktën 10 banorë të tjerë mund të kenë qenë gjithashtu viktima të abuzimeve seksuale nga Kim.
Këto raste të mundshme, megjithatë, nuk u trajtuan plotësisht gjatë procesit gjyqësor. Arsyeja lidhet me një nga problemet më të vështira të këtij hetimi: komunikimin me banorët e qendrës. Disa prej tyre kanë aftësi të kufizuara të rënda intelektuale dhe nuk mund t’u përgjigjeshin pyetjeve të hetuesve në mënyrën tradicionale. Të tjerë kishin vështirësi për të ndërtuar një rrëfim të plotë ose për të dhënë përgjigje që mund të përdoreshin lehtësisht gjatë një procesi penal.
Profesor Jeon Ji-soo, i cili drejtoi ekipin e Universitetit Woosuk, ngriti shqetësimin se në praktikë rrezikonin të merreshin seriozisht vetëm rastet e personave që ishin në gjendje ta përshkruanin abuzimin me fjali të plota. Për organizatat e të drejtave të personave me aftësi të kufizuara, pikërisht këtu qëndron një prej problemeve më të mëdha të çështjes.
Sipas tyre, paaftësia për të treguar me fjalë të plota atë që ka ndodhur nuk mund të barazohet me mungesën e një viktime. Ata kërkojnë që policia, prokuroria dhe institucionet sociale të përdorin metoda të specializuara komunikimi për personat me aftësi të kufizuara intelektuale, në mënyrë që edhe dëshmitë e tyre të mund të kuptohen dhe hetohen. Ndërsa Kim kundërshton vendimin dhe çështja vazhdon në apel, rasti ka hapur një debat shumë më të gjerë në Korenë e Jugut: kush i mbron personat vulnerabël kur abuzimi i dyshuar ndodh pikërisht brenda institucionit që është krijuar për t’i mbrojtur?
