Mënyra se si një person hap derën mund të duket si një veprim i zakonshëm dhe i parëndësishëm, por në situata të caktuara ajo mund të lidhet me mënyrën se si individi reagon ndaj pritjes dhe pengesave të vogla. Ky artikull trajton marrëdhënien e mundshme mes mënyrës së hapjes së derës dhe nivelit të durimit, duke e parë sjelljen nga këndvështrimi i një studimi vëzhgues.
Në një situatë të kontrolluar, pjesëmarrësve mund t’u kërkohet të hapin një derë pas një pritjeje të shkurtër. Vëzhguesit mund të regjistrojnë kohën e reagimit, forcën e përdorur, numrin e përpjekjeve dhe shprehjet e sjelljes gjatë veprimit. Paralelisht, niveli i durimit mund të vlerësohet përmes një pyetësori të shkurtër mbi reagimin ndaj vonesave dhe situatave të bezdisshme.
Të dhënat hipotetike mund të tregojnë se personat me durim më të lartë priren ta hapin derën me lëvizje më të qeta dhe të kontrolluara. Në të kundërt, individët me tolerancë më të ulët ndaj pritjes mund të përdorin lëvizje më të shpejta ose më të forta.
Kjo lidhje bëhet më interesante kur vërehet në situata të përditshme, ku mënyra e hapjes së një dere mund të pasqyrojë reagimin e një personi ndaj pritjes dhe pengesave të vogla. Një hapje e qetë dhe e kontrolluar mund të lidhet me një sjellje më të duruar, ndërsa një veprim i shpejtë dhe i vrullshëm mund të tregojë padurim ose dëshirë për ta përfunduar sa më shpejt situatën. Në këtë kuptim, edhe një veprim kaq i thjeshtë sa hapja e derës mund të japë një ide mbi mënyrën se si një person përballon vonesat, pengesat dhe situatat që kërkojnë pritje.
