Andres Iniesta i kishte të gjitha: trofe, njohje dhe golin më të rëndësishëm në historinë e Spanjës. Por brenda, diçka po thyhej.
Ish-futbollisti i Barcelonës ka folur përsëri për shëndetin e tij mendor në mikrofonat e Onda Cero, dhe e ka bërë këtë me një ashpërsi që të shkakton emocione.
"Kërkova ndihmë sepse ndjeva sikur do të vdisja. Nuk ishte një vendim i marrë duke kuptuar se çfarë po i ndodhte. Ishte një domosdoshmëri për mbijetesë, jo sepse e dija se çfarë po ndodhte me mua", pranoi fillimisht Iniesta.
Vdekja e Daniel Jarque, kapitenit të Espanyol dhe njërit prej miqve të tij më të ngushtë, më 8 gusht 2009, ishte shkas për një periudhë që Iniesta e përshkruan si "shumë të errët".
"Kur ma thanë, ngriva në vend. Kalova disa ditë të tmerrshme, sepse Dani kishte qenë shoku im për një kohë të gjatë. Që nga ai moment, gjithçka mori një spirale... Gjithçka u bë shumë e errët", kujtoi ai.
Kësaj goditjeje iu shtuan dëmtimet muskulore dhe një presion konkurrues që ai e kishte mbajtur që nga vitet e tij të para në La Masia. Rezultati ishte një boshllëk që as trofetë nuk mund ta mbushnin.
"Erdhi një moment kur u ndjeva bosh. Në atë kohë ishte shumë më tepër një tabu, megjithëse për mua personalisht, si në kohët e mira ashtu edhe në ato jo aq të mira, jam përpjekur ta normalizoj. Kur nuk munda ta duroja më, kërkova ndihmë dhe ishte një domosdoshmëri sepse nuk mund të shihja si të dilja nga një moment kaq i vështirë. Ky proces më bëri më mirë", shpjegoi spanjolli.
Rrëfimi i tij nuk është i ri. Që në vitin 2016, në autobiografinë e tij "Lëvizja e Jetës Sime", ai shkroi: "Nuk isha unë. Humba besimin në vetvete, ishte diçka e tmerrshme, e padurueshme, nuk e dija çfarë po më ndodhte, por nuk isha unë".
Dhe në vitin 2025 ai zbuloi se Pep Guardiola dhe stafi i tij ishin çelësi i rimëkëmbjes së tij: "Pa këtë kuptim, do të kishte qenë praktikisht e pamundur të dilja që andej". Versus.al
