Jovetić pa filtra: “Interi, një rrëmujë. Zënkat me Guarin dhe Icardin. Viola, një ëndërr”

Stevan Jovetić, futbollisti malazez, rrëfen rrugëtimin e tij të jetës dhe karrierës, duke filluar nga fëmijëria në Podgoricë, atëherë Titograd, gjatë luftës. Ai kujton se si imagjinata ishte “asisti i parë” i jetës, duke luajtur futboll me porta të vizatuara me shkumës dhe duke studiuar italishten, sikur të dinte fatin e tij. Megjithatë, jeta i vuri përballë një kundërshtar të ashpër: luftën. “Çdo herë që dëgjoj zhurmën e sirenës më kap një drithërimë. Për ne ishte si bilbili i arbitrit: do të thoshte se duhej të ndalonim së luajturi dhe të vraponim për t’u strehuar,” tregon Jovetić. Kjo përvojë e bëri atë burrë shpejt. Më pas, futbolli e largoi nga aty, duke e çuar në Firence, ku ëndrrat e një të riu me “ar në këmbë” shpesh u frenuan nga mbi 45 dëmtime të mallkuara gjatë karrierës së tij. Pas Fiorentinës, ai luajti për Manchester City, Inter dhe bëri një xhiro të gjatë nëpër Evropë në kërkim të lumturisë fizike. Sot, Jovetić luan ende me Omnia Nicosia në Qipro, ka gjetur vazhdimësi dhe rrëfen pa maska, duke ndarë kujtime dhe pendime për atë që mund të kishte qenë pa dëmtimet e shumta.

Jovetić thekson se e di shumë mirë se ku do të kishte arritur pa të gjitha dëmtimet. “Në City, para se të zbrisja në fushë, kisha frikë të dëmtohesha sërish, mendoja vetëm për këtë. Çdo sprint pa dhimbje ishte një lehtësim,” shprehet ai. Pavarësisht se ka pasur shokë skuadre që donin të ndalonin pas 2-3 dëmtimeve, ai kurrë nuk e mendoi këtë, duke qenë krenar për veten e tij pas 45 dëmtimeve. Ai pranon se ka menduar të heqë dorë, por jo për shkak të dëmtimeve, por pas vdekjes së babait të tij, kur ndihej bosh. Besimi dhe bashkëshortja e shpëtuan, dhe ai zgjodhi të fliste me një psikolog, duke gjetur kështu forcën për të vazhduar. Kujtimet e luftës janë të gjalla: “Luanim në rrugë me porta të vizatuara me shkumës, duke ëndërruar Serie A. Mendo se unë në shkollë studioja edhe italishten… pastaj të dielave rrija ngjitur para televizorit duke parë golat e kampionatit tuaj. Aty luante Savicevic, Gjenia, edhe ai nga Podgorica.”

Italia u bë realitet për të me Firencen, të cilën e quan “një ëndërr”. Corvino parakaloi konkurrencën e shumë skuadrave, përfshirë Juventusin, të cilës Jovetić i tha “jo faleminderit” dy herë. Ai zbulon se Interi e kishte kërkuar edhe më herët, por pa sukses atëherë. Ai kujton bisedat me Cesare Prandellin, të cilin e quan “një baba futbollistik”, dhe marrëdhënien speciale me Siniša Mihajlović. Megjithatë, pati edhe fërkime, si me Montellën, i cili i hoqi shiritin e kapitenit sepse ai kishte vendosur të largohej. Kalimi te Manchester City, pavarësisht fitores së Premier League dhe Kupës së Ligës, nuk ishte i lumtur për shkak të frikës së vazhdueshme nga dëmtimet. Më pas erdhi Interi, të cilin e përshkruan si “një rrëmujë të madhe”, me tre presidentë dhe pesë trajnerë në dy sezone. Ai bëri mirë vitin e parë me Mancinin, por vitin e dytë u la jashtë skuadrës pa arsye nga Pioli dhe De Boer, të cilin as nuk e konsideron. Spalletti i kërkoi durim, por Jovetić donte të luante. Ai pranon se pati zënka me shokë skuadre: me Guarin pas një ndeshjeje me Lazion dhe me Icardin gjatë stërvitjes, një incident që u “amplifikua” nga mediat.

Nëse shikon pas, Jovetić ka një pendim të madh: refuzimin e Real Madridit pas vitit të dytë në Firence. Ai donte të vazhdonte të luante dhe mendonte se do të arrinte atje më vonë. Dhjetë ditë pas këtij vendimi, ai theu ligamentin kruciat, humbi një sezon të tërë, dhe prej aty filloi “kalvari” i tij. Sot, ai ndihet i lumtur, madje më mirë se pesë apo gjashtë vjet më parë. Luan në Qipro, me Omnia Nicosia, dhe argëtohet, duke “rimarrë atë që jeta i ka hequr në të kaluarën”. Në të ardhmen e afërt, ai e sheh veten ende në futboll: edhe pak kohë në fushë, pastaj ndoshta si trajner ose drejtor sportiv. Për të mbajtur gjallë kujtimet dhe për të analizuar lojën e tij, Jovetić ruan DVD me të gjitha ndeshjet e tij, të ndara sipas sezoneve, të cilat i rishikon herë pas here për të kuptuar futbollin e tij dhe lojën në përgjithësi, si dhe për t’u treguar fëmijëve të tij se si luante babai i tyre.

Marrë nga La Gazzetta dello Sport