Il Fatto Quotidiano/ Shkrimtari dhe disidenti shqiptar Fatos Lubonja i referohet filozofit Walter Benjamin për të shpjeguar protestat në Tiranë, ku mobilizimi i studentëve ka çuar në përplasje me policinë. Zemërimi ndërthuret me “Revolucionin Flamingo”, i cili nisi si protestë kundër projekteve të zhvillimit turistik të lidhura me Jared Kushnerin, dhëndrin e Donald Trumpit, dhe është shndërruar në një sfidë më të gjerë ndaj qeverisë së Ramës.
“Për shumë njerëz, kjo është shpresa e fundit që kemi”.
Çfarë i bashkon këto protesta?
Ne kemi 137 ditë që protestojmë. Një numër i madh njerëzish janë lodhur duke mos pasur asnjë zë në vendimmarrje, ndërkohë që oligarkët dhe krimi i organizuar po marrin nën kontroll hapësirat e Shqipërisë.
Projektet e Kushnerit janë pjesë e kësaj panorame më të gjerë. Deri tani, protestat kishin mbetur paqësore. Më pas, Rama fajësoi grekët dhe, më vonë, algoritmet. Ai refuzoi të pranonte se ekzistonte një realitet që duhej kuptuar. Në vend të kësaj, bëri ndryshime kozmetike, ndërsa vijoi me projektet e tij për rrokaqiej, resorte dhe arkitektë të famshëm, duke përdorur një gjuhë përçmuese ndaj protestuesve.
Si nisën përplasjet?
Ato nisën të martën, pranë Ministrisë së Arsimit. Protesta u zgjerua dhe policia u përgjigj në mënyrë agresive. Dje pati gaz lotsjellës, arrestime dhe të plagosur. Më shumë njerëz iu bashkuan demonstratave dhe disa prej tyre hynë në Bashkinë e Tiranës.
Ata që pengojnë, nënvlerësojnë ose refuzojnë të dëgjojnë një revolucion paqësor, i bëjnë reagimet e dhunshme të pashmangshme.
Po roli i opozitës dhe i Europës?
Protestuesit akuzojnë gjithashtu opozitën se bashkëpunon me qeverinë e Ramës.
Shpresat për ndryshim ishin vendosur te sistemi i drejtësisë dhe te partnerët perëndimorë. Por, sipas interpretimit tim, europianët u japin përparësi konsideratave gjeopolitike që lidhen me zgjerimin në Ballkan dhe bëjnë sikur nuk e shohin atë që po ndodh. Ata e pranojnë narrativën e Shqipërisë si një “histori suksesi”.
Kjo e shton zemërimin.
A përfaqësojnë studentët një front të ri të protestave?
Studentët ishin tashmë pjesë e Revolucionit Flamingo, por, kur u bë e qartë se protestat paqësore nuk po sillnin asnjë reagim, lëvizja iu drejtua forcës.
Edhe protestat në Francë kanë ndikuar, megjithëse protestuesit atje gëzojnë mbështetje më të madhe politike dhe kanë një shoqëri civile më të fortë.
Këtu, shoqëria është e atomizuar. Nuk ekziston një klasë punëtore me vetëdije kolektive.
Tirana e së ardhmes po ndërtohet, por kjo e ardhme nuk duket se është menduar për shqiptarët. Nën peshën e oligarkisë, shumë njerëz kanë zgjedhur të largohen nga vendi.
Po ata që kanë qëndruar…
Nuk e prisja një pjesëmarrje kaq të gjerë. Edhe më të shtypurit kanë gjetur guximin dhe dinjitetin.
Besoj se ky “revolucion”, për të cilin flitet aq shumë, nuk është revolucioni i Marksit, lokomotiva e historisë, por ai i Benjamin-it: udhëtarët që tërheqin frenën e emergjencës.
Një shoqëri e shtyrë në qoshe dëshiron ta ndalë trenin.
Rrokaqiejt dhe hotelet luksoze premtojnë modernizim, por sakrifikojnë njerëzit dhe vuajtjet e tyre të tanishme në emër të së ardhmes.
