Nga Mero Baze
Pashë fjalimin e Marine Le Pen, udhëheqësen e ekstremit të djathtë në Francë, që nuk e admiroj. Është fjala për dikë që është afër pushtetit. Revolta e të rinjve francezë, që gati e kishte shpartalluar policinë dhe kishte djegur bashki, dyqane e institucione publike, mori nga udhëheqësja më e madhe e opozitës, e cila politikisht mund të përfitonte nga ajo revoltë, vetëm përbuzje publike.
Marine Le Pen u kërkoi francezëve të ruanin qetësinë, dinjitetin dhe vetëpërmbajtjen. Ajo premtoi rivendosjen e autoritetit dhe të sigurisë, respektimin e sovranitetit e të demokracisë, si dhe detyrimin e autorëve të dëmtimeve për të paguar dëmet.
Marine Le Pen: Rivendosja e rendit dhe kthimi i fjalës te populli
Nuk ka gjë që mund t’i bëjë më shumë punë, nga pikëpamja elektorale, Marine Le Penit sesa ky rebelim anarkist i të rinjve që djegin çfarë u del përpara. Por ajo nuk i deshi ato vota dhe doli publikisht kundër tyre.
Prita po ashtu të shihja nëse në Francë apo në Itali do të dilnin pedagogë në protestë për të mbrojtur të rinjtë që dogjën dhe plaçkitën Parisin apo Milanon. Jo aq shumë sa te ne, pasi Franca nuk i ka 1.300 pedagogë me autoritet sa këta tanët, por qoftë edhe 130. Nuk kam marrë ende ndonjë lajm. Por edhe sikur të dilnin, dyshoj shumë se do të ankoheshin vetëm për dhunën e policisë dhe jo për djegien e bashkive, zyrave shtetërore apo dyqaneve private.
Të vetmet gjëra të tepruara që dëgjohen në Francë apo në Itali, por nuk dëgjohen këtu, janë se ata kanë prokurorë që shkojnë në vendngjarje dhe dokumentojnë krimin, kanë ushtri që e nxjerrin për të mbrojtur institucionet dhe vendosin rregull policor. Ne nuk kemi mbërritur ende në atë gjendje alarmante, por përfytyrojeni reagimin nëse mbërrijmë.
Pra, ajo që na dallon nga Perëndimi është se atje njerëzit dhe politikanët e ndajnë moralisht atë që është pronë publike dhe dëm i dhunës mbi shoqërinë, nga ajo që është dhunë e policisë mbi individin gjatë kundërpërgjigjes.
Opozita franceze dhe ajo italiane e urrejnë pushtetin njësoj si opozita jonë, por nuk urrejnë shtetin. Ato janë në krah të shtetit në ditët e tij të errëta. Vetëm këtu opozita është në një mendje me dhunën kundër shtetit, pasi e njëson atë me kundërshtarin në pushtet.
Dhe, për t’u kthyer edhe një herë te këta mësimdhënësit e sotëm në protestë, më duhet të them se ata janë një përgjegjësi më e madhe për qeverinë sesa dhunuesit e rrugës. Fakti që e kemi lënë të ardhmen e studentëve tanë në duart e tyre është një krim politik dhe një përgjegjësi historike.
E vërteta është se dhunuesit, ata që thyejnë dyqane apo qëllojnë me molotovë, nuk janë studentë. Këta mësimdhënës, që shfaqen në shesh si pedagogë, janë duke marrë përsipër viktima që nuk ekzistojnë dhe një dhunë që nuk është ushtruar mbi studentët.
Sipas raportit zyrtar të policisë, deri më sot nga 270 të ndaluar, 51 janë me precedentë penalë: persona të përfshirë në krime, shpërndarje droge ose të akuzuar më parë për plagosje e vrasje. Nuk janë studentët e këtyre mësimdhënsve, por janë adhuruesit e tyre.
Të tjerët janë adoleshentë, kosovarë, ose emigrantë të sjellë me pagesë. Janë rreth 10–15 studentë të përfshirë në ngjarje, por edhe ata njihen si militantë politikë.
Nga 310 të lënduar, 191 janë punonjës policie dhe 88 janë protestues, prej të cilëve vetëm tetë studentë. Të tjerët janë banditë rrugësh.
Nuk e di se cilët studentë përfaqësojnë këta mësimdhënës që dolën sot në protestë, por është e sigurt se kemi më shumë mësimdhënës të gatshëm të protestojnë sesa studentë. Përgjegjësia e qeverisë së Edi Ramës është se e ka lënë të ardhmen e studentëve në duart e këtyre.
Vetëm për këtë fakt studentët kanë të drejtë ta djegin universitetin dhe t’ia nxjerrin themelet qeverisë, pasi kanë përballë mësimdhënës të tillë, militantë politikë, që bëhen të gjallë vetëm kur ka protesta. Prej 13 vitesh janë të njëjtat fytyra që shfaqen rregullisht sa herë Berisha thërret miting. Ata e bëjnë të vdekur shpresën tonë për një arsim cilësor.
Të gjithë këta mësimdhënës që dalin në shesh, në kulmin e një vale dhune publike mbi institucionet dhe policinë nga një bandë huliganësh që nuk janë studentë, duan patjetër të shpikin se ata që po goditen janë studentë dhe se, sipas tyre, po të jenë studentë, paskan edhe të drejtë të djegin. Pra janë dhe devijues faktesh dhe pengues të drejtësisë.
E vetmja e drejtë që kanë studentët për të djegur janë karriget e këtyre sharlatanëve, të cilët i udhëheqin vajza dhe dhëndri i Sali Berishës, për nevoja politike, së bashku me mbeturinat e SHIK-ut të Gazidedes.
Është e pashembullt se si, në një vend, edukatorët e brezit të ri dalin në rrugë për të inkurajuar dhunën dhe jo për ta frenuar atë. Mësimdhënësit tanë të kioskave universitare, që e kanë nxjerrë arsimin shqiptar nga çdo renditje ndërkombëtare, përveçse autorë të gjenocidit arsimor mbi shqiptarët, tani duan të bëhen edhe autorë të gjenocidit mbi institucionet, policinë dhe pronën private të Tiranës.
Kjo është diferenca mes atyre që duan t’u mësojnë studentëve kulturën dhe atyre që duan t’u mësojnë dhunën. Këta mësimdhënësit tanë kanë dështuar edhe për të nxjerrë studentë cilësorë, edhe për të nxjerrë studentë protestues. Ndaj në vend të tyre kanë dalë vetë, për të justifikuar teserat e partisë , por jo emrin e pedagogut. Atë nuk u kemi borxh ne që së paku kemi pasur pedagogë. Shqipëria ka dhe njerëz që kanë mbaruar shkollë dhe e dinë çfarë është pedagogu.
