Qyteti i Milanos në Itali pret me ankth të shtunën. Shqetësimi për përplasje të reja vjen ndërsa raportimet flasin për anulim marshimesh, thirrje në rrjete sociale dhe mundësi bashkimi të grupeve të ndryshme në shesh. Përfshirja e mundshme e grupeve anarkiste e shton pasigurinë.
Por pamjet nga vende të tjera janë një paralajmërim i rëndë. Në Francë, protestat e 17 tetorit u shoqëruan në disa qytete me dhunë, plaçkitje dhe shkatërrime.
Edhe në Shqipëri, dhuna ka prekur institucionet dhe pronën publike e private. Komisioni Evropian dënoi shprehimisht zjarrvëniet dhe sulmet, duke kërkuar njëkohësisht që reagimi i autoriteteve të jetë brenda ligjit dhe proporcional.
Shkaqet e protestave ndryshojnë nga një vend në tjetrin. Pasoja e dhunës është kudo e ngjashme: qytetarë të frikësuar, punë e shkatërruar dhe kërkesa shoqërore që humbasin mes tymit.
Çfarë fiton qytetari nga një autobus i djegur? Çfarë drejtësie vendoset duke plaçkitur një dyqan? Kujt i shërben shkatërrimi i një institucioni që nesër duhet t’u shërbejë po atyre njerëzve që protestojnë?
Prapa një vitrine ka kursime dhe sakrifica. Prapa një biznesi ka punonjës e familje. Riparimi i pronës publike paguhet përsëri nga taksapaguesit. Kështu, fatura e dhunës përfundon mbi shpatullat e qytetarëve.
Në Milano, çdo grup anarkist apo grupim tjetër që e kërkon përplasjen duhet ta dijë se pakënaqësia nuk jep leje për zjarrvënie. Asnjë ideologji nuk e shfajëson shkatërrimin e jetesës së tjetrit. Edhe organizatorët e protestave duhet të distancohen qartë nga ata që kërkojnë ta kthejnë sheshin në vend dhune.
Qeveritë kanë detyrimin të dëgjojnë pakënaqësinë dhe t’u përgjigjen problemeve konkrete. Policia ka detyrimin të mbrojë protestuesit paqësorë, qytetarët dhe pronën, duke vepruar sipas ligjit. Përgjegjësia për dhunën duhet të jetë individuale dhe e provuar.
Nga Tirana në Bruksel, nga Parisi në Milano, e drejta për të protestuar duhet mbrojtur. Kush ndez zjarr dhe shkatërron duhet të përgjigjet para drejtësisë. Një shoqëri nuk ndërton të ardhmen duke djegur atë që ka!
