Prindërimi shpesh shihet si një proces i bazuar në dashuri dhe përvojë. Por sipas Gabor Maté dhe Tim Fletcher, ai është gjithashtu një nga fushat ku trauma e pazgjidhur shfaqet më qartë.
Kur një prind përballet me stres, zemërim ose sjellje sfiduese nga fëmija, sistemi nervor mund të aktivizojë reagime të vjetra emocionale që nuk lidhen vetëm me situatën aktuale. Një britmë e fëmijës, për shembull, mund të zgjojë ndjenja të vjetra të pafuqisë, turpit ose frikës.
Në këto momente, prindi nuk reagon vetëm si prind, por edhe si fëmija që dikur ka qenë.
Ekspertët theksojnë se kjo nuk është mungesë dashurie, por një aktivizim automatik i sistemit nervor të formuar në fëmijëri.
Tim Fletcher e quan këtë “transmetim ndërbreznor të traumës”, ku modelet emocionale kalojnë nga një brez te tjetri nëse nuk bëhen të vetëdijshme.
Megjithatë, psikologët theksojnë se ky cikël mund të ndërpritet. Prindërimi shërues fillon kur prindi mëson të ndalojë, të vërejë emocionin e vet dhe të mos e projektojë atë tek fëmija.
Fëmijët nuk kanë nevojë për prindër pa gabime, por për prindër që dinë të riparojnë lidhjen pas konfliktit.
Ky “riparim emocional” është një nga faktorët më të rëndësishëm për zhvillimin e shëndetshëm psikologjik.
