Çështja e fotografisë së gjetur në telefonin e bashkëshortit të një pastrueseje, e cila punon në gjashtë familje të ndryshme dhe në banesën e Belinda Ballukut shkonte vetëm një herë në javë, ngre pikëpyetje serioze mbi mënyrën se si ndërtohen lajmet dhe përdoren më pas në debatin politik.
Sipas informacionit të bërë publik, fotografia daton në vitin 2021 dhe nuk shoqërohet me asnjë koment apo element që provon një lidhje me Belinda Ballukun.
Por ajo që meriton vëmendje të veçantë janë dëshmitë e personave të përfshirë.
Gjatë marrjes në pyetje, pastruesja ka deklaruar se nuk ka parë asnjëherë para në banesën e Belinda Ballukut dhe, për rrjedhojë, nuk mund të ketë realizuar një fotografi të tillë.
Edhe bashkëshorti i saj është marrë në pyetje dhe, sipas informacionit të përcjellë, ka përjashtuar çdo lidhje të pretenduar me Belinda Ballukun.
Nëse këto deklarime janë pasqyruar saktë, lind një pyetje thelbësore: Përse nuk u jepet e njëjta hapësirë publike dëshmive që kundërshtojnë interpretimin e fotografisë?
Përse një element i shkëputur nga konteksti merr vëmendje të madhe mediatike, ndërsa deklarimet që mund të sqarojnë rrethanat e tij rrezikojnë të mbeten në hije?
Këtu lind edhe shqetësimi për instrumentalizimin politik të çështjes. Kur një pretendim mediatik shndërrohet menjëherë në argument për sulme politike, pa u sqaruar më parë të gjitha faktet, rrezikohet që informimi i publikut t’i lërë vendin prodhimit të narrativave.
Edhe raportimi duhet vlerësuar mbi bazën e plotësisë së informacionit, përfshirë dëshmitë që mund të kundërshtojnë pretendimet e publikuara.
Hetimi është detyrë e institucioneve. Verifikimi është detyrë e medias. Ndërsa debati politik nuk duhet ta kthejë dyshimin në fajësi të paracaktuar. Por po aq e rëndësishme është që asnjë pretendim të mos paraqitet si e vërtetë e provuar vetëm sepse i shërben një përplasjeje politike.
E vërteta nuk përcaktohet nga numri i lajmeve që prodhohen, por nga faktet që i mbështesin ato.