Kapiteni ka publikuar një mesazh emocionues lamtumire në rrjetet sociale, duke mbyllur një kapitull 23-vjeçar me fanellën e përfaqësueses portugeze.

Cristiano Ronaldo nuk priti njoftimin e listës së lojtarëve nga Jorge Jesus, të planifikuar për këtë të premte, për të komunikuar vendimin e tij. Të enjten në mëngjes, ylli portugez i dha lamtumirën Kombëtares, 23 vite pas debutimit të tij.

Në këtë periudhë, Ronaldo zhvilloi 234 ndeshje, shënoi 146 gola dhe fitoi tre trofe me Portugalinë: Kampionatin Europian historik të vitit 2016 dhe dy edicione të Ligës së Kombeve.

Përmes një videoje pesëminutëshe, të shoqëruar nga kënga e Dulce Pontes, O Amor a Portugal,  kapiteni i Portugalisë ndau një mesazh emocional për bashkëkombësit e tij.

Mesazhi i plotë i Cristiano Ronaldos:

“Të dashur portugezë,

Ka ardhur dita të dorëzoj fanellën me numrin 7 të kombëtares sonë. Nuk e kam ndier kurrë si diçka që më përkiste vetëm mua. Por për 23 vite pata privilegjin dhe përgjegjësinë ta vesh, ta mbroj dhe ta marr me vete në stadiumet e gjithë botës.

Sot ka ardhur momenti që t'ia dorëzoj të ardhmes. Nuk ishte një vendim i lehtë, sepse ka vendime që nuk merren vetëm me mendje. Ato merren edhe me zemër.

Po përfundoj një rrugëtim që nisi në gusht të vitit 2003 dhe që ndryshoi përgjithmonë jetën time. Kur shikoj pas dhe mendoj për gjithçka kam përjetuar me kombëtaren, nuk shoh vetëm ndeshje, gola, rekorde apo trofe. Shoh njerëz. Shoh emigrantë që për 90 minuta ndiheshin pak më pranë Portugalisë. Shoh miliona portugezë që nuk i kam njohur kurrë personalisht, por që kanë qenë pjesë e jetës sime. Sepse, në fund të fundit, futbolli është shumë më tepër sesa një lojë. Futbolli janë njerëzit.

Gjatë gjithë karrierës sime me kombëtaren, jam përpjekur të kapërcej kufijtë e mi. Kam dashur të fitoj, të jem më i miri dhe të shkruaj historinë. Gjithmonë kam qenë kërkues ndaj vetes. Gjithmonë kam kërkuar më shumë dhe kam besuar se mund të shkonim edhe më larg. Për këtë fanellë kam dhënë gjithçka që kisha.

Ka pasur pasdite dhe mbrëmje të përsosura, fitore që nuk do t'i harroj kurrë, por edhe humbje që ende sot e kam të vështirë t'i kujtoj. Kam gabuar edhe unë, kam vuajtur dhe ka pasur momente kur nuk kam mundur t'u jap portugezëve atë që dëshironin aq shumë. Por nuk jam dorëzuar kurrë. Mbi të gjitha, nuk kam reshtur asnjëherë së ndieri krenari për përfaqësimin e Portugalisë.

Gjatë këtyre viteve kam mësuar disa gjëra shumë të thjeshta. Golat kalojnë, trofetë mbeten në muze, rekordet një ditë thyhen. Por ka diçka që koha nuk mund ta fshijë kurrë: vendin që zëmë në zemrat e njerëzve. Nëse ndonjëherë ju kam bërë të lumtur, nëse ndonjë gol imi ju ka bërë të përqafoni dikë, të harroni një moment të vështirë apo të ndiheni krenarë për vendin tonë, atëherë gjithçka ia ka vlejtur. Sepse të jesh portugez do të thotë edhe kjo. Vuajmë së bashku, ngrihemi së bashku dhe besojmë përsëri.

Portugalia do të ketë gjithmonë nevojë për të rinj që ëndërrojnë, për lojtarë që nuk dorëzohen kurrë dhe për breza të rinj që besojnë se është e mundur të arrish atje ku askush nuk ka arritur më parë. Sepse një vend që vazhdon të krijojë heronj të rinj është një vend që nuk resht kurrë së besuari te vetja.

Shokëve të mi të kombëtares dua t'u kushtoj një falënderim të veçantë. Faleminderit për çdo vrapim, çdo përqafim, çdo debat dhe çdo heshtje përpara se të dilnim në fushë. Për çdo fitore që festuam së bashku dhe për çdo humbje që na bëri më të fortë. Pata privilegjin të isha kapiteni juaj, por asnjë kapiten nuk ecën i vetëm. Ju jeni pjesë e historisë sime.

Të gjithë trajnerëve, drejtuesve, mjekëve, fizioterapistëve, punonjësve të pajisjeve sportive dhe të gjithë njerëzve që kanë punuar me mua gjatë këtyre viteve, ju falënderoj. Shumë prej jush nuk janë shfaqur kurrë në fotografi, por pa ju asnjëra prej tyre nuk do të ishte e mundur.

Familjes sime, faleminderit që e ndatë këtë ëndërr me mua. Faleminderit që kuptuat mungesat, sakrificat dhe momentet kur kombëtarja duhej të zinte një hapësirë që ju takonte edhe juve. Nëse kam arritur kaq larg, kjo ka ndodhur sepse kemi qenë gjithmonë dorë për dore.

Dhe ju, portugezëve, të gjithë portugezëve të shpërndarë nëpër botë, dua t'ju them edhe një gjë të fundit. Ekziston një pamje që do ta mbaj gjithmonë me vete: momenti kur nis himni kombëtar. Shikoj përreth, shoh shokët e skuadrës, tribunat, fëmijë, nëna, baballarë dhe gjyshër, shoh portugezë që kanë ardhur nga shumë larg vetëm për të qenë aty. Dhe gjatë atyre minutave nuk jemi më të ndryshëm. Nuk ekzistojnë klube, ngjyra, klasa shoqërore, profesione apo opinione. Ekziston vetëm një pasion: Portugalia.

Këtë ndjenjë do ta mbaj me vete për pjesën tjetër të jetës. Sot përfundon rrugëtimi im në fushë me kombëtaren. Largohem me kokën lart, krenar për rrugën që kam përshkuar dhe me bindjen se kam dhënë gjithçka për Portugalinë. Por nuk do të resht kurrë së qeni njëri prej jush. Do të vazhdoj të vuaj, të emocionohem dhe të festoj çdo fitore të Portugalisë me gjithë zemër.

Kam kaluar gjithë jetën duke punuar për t'u bërë futbollisti më i mirë në botë. Sot e kuptoj se fitorja më e madhe ishte të meritoja të përfaqësoja vendin më të mirë në botë.

Faleminderit për këto 23 vite. Faleminderit që besuat tek unë. Faleminderit që më dhatë mundësinë të jetoj një ëndërr që nisi kur isha vetëm një djalosh në Madeira, duke vrapuar pas një topi.

Fanella me numrin 7 mbetet, ndërsa krenaria që e kam veshur do të jetë përgjithmonë imja. Portugalia do të jetë gjithmonë brenda meje.

Lamtumirë përgjithmonë.

Cristiano Ronaldo.”