Zlatan Ibrahimovic e kishte cilësuar “një kafshë” në gusht 2024, ditën e prezantimit të tij, dhe duke gjykuar nga fiziku i tij, më shumë si një mundës i WWE-së sesa një mbrojtës elegant, nuk kishte gabuar. Me fanellën numër 31, të njëjtën që mbante idhulli i tij Jaap Stam, dhe emrin Strahinja që evokon forcë e guxim, portreti i tij është i plotë. Pavlovic ndoshta nuk ka sjelljen aristokratike të Modric, por kur vjen puna për t’u përballur, ai nuk tërhiqet kurrë. Frika nuk duket të jetë pjesë e fjalorit të tij. Pas disfatës kundër Ferencvaros, trajneri Amorim, në mes të shpërthimit të tij, gjeti kohë për ta lavdëruar: “Të gjithë duhet të stërviten si Pavlovic. Ai është gati të vdesë në stërvitje. Është një shembull i mirë.” Një kompliment jo i zakonshëm, por duke njohur personazhin, kuptohet lehtësisht kuptimi i thellë.
Nëse ka një fjalë për të përshkruar peshën e tij te ky Milan, ajo është “i domosdoshëm”. Në kampionat, Pavlovic është një nga lojtarët më të përdorur: 900 minuta në dhjetë ndeshje, praktikisht një abonim në fushë, megjithëse do të mungojë në Gjenova. Amorim nuk ka mundur të heqë dorë prej tij as në Europa League, ku serbi ka qenë titullar në tre ndeshjet e para, duke munguar vetëm në të fundit për një problem të vogël fizik, ndoshta pasojë e betejave të shumta. Kur Ruben thotë se Pavlovic është “gati të vdesë”, ai nuk po ekzagjeron. Numrat e vërtetojnë këtë: në Serie A, ai është i pari për duele të fituara (18) dhe i teti për duele ajrore (27). Me një gjatësi prej 1.94 metra, ky avantazh shfrytëzohet plotësisht. Amorim e pëlqen sepse është një luftëtar, një që nuk dorëzohet kurrë dhe, një detaj jo i vogël, di edhe të luajë futboll. Mbrojtësi serb është i pari për pasime të suksesshme në kampionat (674), duke lënë pas edhe Bastonin (646) dhe Ramonin (644). Goli i Pulisic kundër Lecces, me atë top të nisur nga mbrojtja dhe të mbërritur me GPS te këmbët e amerikanit, ishte vepër e tij. Pavlovic ka në repertorin e tij këtë lloj pasimi të gjatë, pothuajse si një “quarterback”, duke treguar se nuk kufizohet vetëm në mbrojtje.
Pavlovic vjen nga sezoni i tij më i mirë në karrierë për sa i përket realizimit të golave. Me pesë golat e tij në Serie A vitin e kaluar, ai u bë mbrojtësi qendror më produktiv i kuqezinjve që nga viti 2000. Këtë vit është ende në kuotën zero, por kjo nuk është domosdoshmërisht një problem, pasi kanë ndryshuar detyrat dhe mënyra se si sulmon Milani. Me Allegri-n, ai ishte mësuar të shkëputej dhe të shfaqej në zonën sulmuese. Sot, kjo punë u besohet lojtarëve me karakteristika të ndryshme dhe prirje më të madhe për vrapim. Për Amorim-in, mbrojtësi serb është mbi të gjitha një garanci në fazën e ndërtimit të lojës, një armë për të hapur fushën me pasime 40-metërshe dhe një mur në duelet individuale. Ky Milan nuk ka probleme të lërë tre qendërmbrojtësit në duele një-kundër-një, siç u pa qartë në derbi. Kështu lind pyetja: A është Pavlovic lideri i vërtetë i këtij Milani? Së bashku me Maignan (kapiten) dhe Rabiot, serbi është sigurisht pjesë e grupit udhëheqës. Billy Costacurta, për Gazzetta-n, ka thënë: “Një shembull i aplikimit? Pavlovic. Gjithmonë i vëmendshëm dhe me qëndrimin që duhet të kenë të gjithë.” Amorim e ka lavdëruar me fjalë që tingëllojnë pothuajse si një deklaratë dashurie: Pavlovic mishëron më shumë se kushdo mentalitetin e tij, atë të dëshirës për të fituar gjithmonë, edhe ndeshjet në letër më të thjeshta, pikërisht ato që Milani arrin t’i komplikojë vetë, siç ndodhi në Evropë. Në Gjenova, trajneri portugez do të bëjë gjithçka për ta rikuperuar, pasi “Ferraris” është një stadium ku duhen njëmbëdhjetë lojtarë gati për betejë. Ose, siç do të thoshte Ibra, njëmbëdhjetë kafshë.
Marrë nga La Gazzetta dello Sport