Një hulumtim i ri sugjeron se ndjenjat e vetmisë dhe mungesa e kontakteve sociale mund të jenë të lidhura me një ritëm më të shpejtë të plakjes biologjike te njerëzit.
Edhe pse dy individë mund të kenë të njëjtën moshë kronologjike, mosha e tyre biologjike — e përcaktuar përmes shënuesve në gjak — mund të ndryshojë në mënyrë të konsiderueshme. Studimi i botuar në revistën Health Psychology tregon se sa shpesh dhe sa cilësore janë ndërveprimet sociale mund të luajnë një rol të rëndësishëm në këtë dallim.
Të lidhura
None found
Analiza e të dhënave nga mbi 300,000 të rritur në Mbretërinë e Bashkuar zbuloi se si izolimi ashtu edhe vetmia shoqërohen me një moshë biologjike më të madhe se ajo kronologjike.
Studiuesit shfrytëzuan informacionet nga UK Biobank, e cila përfshinte 309,746 pjesëmarrës të regjistruar midis viteve 2006 dhe 2010, kur moshat e tyre varionin nga 40 deri në 69 vjeç. Mosha mesatare e grupit ishte 56 vjeç dhe gratë përbënin 54 për qind të kampionit. Pjesëmarrësit u ndoqën për një periudhë mesatare prej 14 vjetësh.
Niveli i izolimit social u mat në një shkallë nga 0 deri në 3, duke marrë parasysh nëse personi jetonte vetëm, shpeshtësinë e takimeve me miqtë dhe familjen, si dhe pjesëmarrjen në aktivitete grupore si klubet sportive ose bashkësitë fetare. Ndjenjat e vetmisë u vlerësuan në një shkallë nga 0 deri në 2, bazuar në atë nëse individi ndihej shpesh i vetmuar dhe nëse kishte dikë të cilit mund t’i besonte. Për të llogaritur plakjen biologjike, u përdor algoritmi PhenoAge, i cili përcakton devijimin e moshës biologjike nga ajo aktuale duke u mbështetur në biomarkuesit e gjakut.
Pas përfshirjes në analizë të faktorëve si mosha, gjinia, të ardhurat, indeksi i masës trupore, pirja e duhanit, dieta, gjumi, aktiviteti fizik dhe historia mjekësore, rezultatet treguan se si izolimi ashtu edhe vetmia kishin lidhje me plakjen më të shpejtë biologjike. Personat me nivelet më të larta të izolimit ishin rreth katër muaj më të vjetër biologjikisht krahasuar me ata që ishin më pak të izoluar. Në mënyrë të ngjashme, individët që ndiheshin më të vetmuar ishin rreth tre muaj më të vjetër biologjikisht se ata që nuk përjetonin ndjenja të tilla.
Studiuesit monitoruan gjithashtu shkallët e vdekshmërisë. Çdo pikë shtesë në shkallën e izolimit shoqërohej me një rrezik gati 14 për qind më të lartë të vdekjes nga çdo shkak, ndërsa çdo pikë në shkallën e vetmisë lidhej me një rrezik gati 9 për qind më të lartë. Megjithatë, plakja biologjike shpjegonte vetëm një pjesë të vogël të kësaj lidhjeje.








